Neleri Unutmadı ki Bu yürek?

Neleri unutmadı ki bu yürek? Hangi acılardan geçmedi ki?

En acı veren yaralar kapanmadı mı zamanla? Üstü kabuk tutmadı mı? Altı için,için kanasa da kimi zaman? Hatta öyle anlar oldu ki sen bile anlamdın kabuk tutan yaranın artık izinin bile kalmadığını! Fark ettiğin de ise en çok sen şaşırmadın mı?

Hani sendin bir zamanlar en büyük aşık, en çok seven ve sevilen! Ya o kalbine kazıdığını sandığın anılar! Artık hatırlamakta bile güçlük çekiyorsun değil mi?

Sen ya da o ne fark eder, son noktayı koyan kimse? Neticede ruhun ve kalbin üşümedi mi onun gidişiyle? Titremedi mi yüreğin, ellerin ve tüm benliğin? Ellerini tutan, ellerin sahibi ruhun , ruhunu sarmasını özlemedin mi?

Oysa nice acıların yoğurduğu ne çok gözyaşı dökmüştün ikiniz için...

Şimdi o artık yok ! Hayat bitti, zaman durdu öyle mi?

Hayır! Pes etmek olmamalı, aşk senin adınsa aşk adına dirilmelisin ve tekrar var olmasın küllerinden, eskisinden taze ve daha canlı...

İyi güzel de nasıl olacak diyorsun virandan saray yaratmak ve içine aşkı koymak? İlacı zaman doktoru sen olmalısın!

Yalnızlık, güçtür kimi zaman içindeki güce bulmak, içindeki sana ulaşmak için! Etrafında sana inanan ve güvenen insanlar olsa bile, dipsiz uçurumlardan çıkmak kır çiçeklerine ulaşmak için sen kendine inanmalısın önce!





Acıların ne kadar büyükse kendini tekrar bulman için güç de o kadar büyük olur! Yüreğindeki, hayatındaki ayrık otlarını, canın yakan dikenleri temizlemen için zaman ille de zaman!

Sonra bakarsın kalbin bomboş rahat ve özgür! Sanırsın ki hiç sevmemiş ya da sevilmemiş! Açtır yine aşka, tutkuya özlemeye ve özlenmeye! Ve anlarsın giden yalnızca o dur! Aşk seni aslında hiç terk etmemiştir!

Kalbinin kapısında yeni yürek o da senin gibi aşka susamış. Çalar ansızın, sana düşen onu yüreğine buyur etmek...Ruhuna dokunduğunu hissettiğin an ruhu, bu aşksa ben hiç yaşamamışım bunu! İlk lezzettir sanki kalbinin tattığı...

Hayaller can bulmuş olur bu iki yürekte. Şaşırırsın fakat korkmazsın, saçların yine okşanmak, ister. Ellerinse yine aşka kenetlenmek…. Umut ve hayaller süsler yine hayatını onlar besler kalbini ruhunu!

Hepsi için zaman sadece zamandır ihtiyacın olan! Fakat bu ilacı iyi kullanmalısın, dipsiz kuyulara çevirmeden yüreğini oraya hapsetmeden!

Görürsün ki, yine sevmişsin, coşkuyla yaşama sevinci ile taşmış tüm yüreğin, hayat güzel, yaşamak ne güzel şey! Ey aşk sen varsın ve hep bendesin! Beni hiç terk etmeyensin! Besle yüreğimi, büyüt; büyüt ki, her yıkılışımda daha güzlü bir olarak yarınlarıma merhaba diyebileyim...

Neleri unutmadı bu yürek? Ne depremler geçirdi ne yangınlar? Küllerinden var oldu zamanla ve yüreğinde yeşerttiği umutla, her şeye rağmen aşka inancının ve bir kez daha kapısını çalmasını bekleme inadıyla!

Ve neler yaşamaya gebe bu yürek zamana bırakarak bekleyişlerini, özlemlerini, hayallerini...Issızlık adasından deli rüzgarların savurduğu yelkeni yol aldı açık denizlere hırçın dalgalara korkusuzca ve umutla...Aradığı aşk okyanusunun mavi özgürlük renkleriydi.

Hazır beklemede, sarılmış yaraları ve temizlenmiş yüreği... Zaman aksın ve getirsin tüm güzellikleri...

---

Ecemce - KizlarSoruyor.com Köşe Yazarı
Şansım ve hayattaki yegane varlıklarım çocuklarım. Hedefim iyi bir anne olabilmek. Empati kurmanın faydalarını vicdanımı beslediğini ve büyüttüğünü anladığımda fark ettim. İyi bir sırdaş ve dost olduğumu düşünüyorum. Yazmanın okumak kadar ruha terapi olduğunu bildiğimden kendimce dilimin döndüğünce yazıyorum. Sağlıcakla kalın :)
Yazarın diğer yazıları