Kalbimin Ateşi Yandı İlk... Sonra Bedenim Yana Yana Küllere Saçıldı Aşkından

Biz aynı yolun farklı yönleriydik...

Çok yandı dilim, kalbim vuruşları ile morluklar icinde bıraktı yüreğimi...

Acıya acıya tükendi hayatım ve farksız kaldım kemikler diyarından... Ben imkansız'a aşık olmuşum. Acının en derinin ismini şiirlerime başlık yapmışım meğer senelerce. Dinlemedi beni,konuşacağım tek şey oydu ki. Okutmak istedim ona, onu. Onu düşünürken dahi en hassas noktamdan yine bir ölüyle farksız bıraktı beni. Söylesenize?

Bir şiir, başlıksız ne kadar hoş durur? İşte ben o kadar boşum. Yaşıyorum ama bir anlamım yok. Hep eksiğim,hep hiç oldum.

O gitti, gelmediği gibi bana gittiğini haykırdı.

Farksızdı bir şeytandan. Beni günaha sokmak ister gibiydi; benim yaşamamamı, yaşamımın anlamı istemiyor ise benim neyin kalır geriye?

Çok seviyorum. Bana olan nefreti kadar aşığım ona. Beni sevdi. Sevmedi diyemiyorum. Onun gibi. Sevdi beni evet! Beni çok sevdi. Canımı yakmayı bu yüzden tercih etti. Beni onu yana yana sevmeye mecbur etti.

Ona diyemedigim kadar siz duyun.

Ben onu seviyorum!

Ben onu seviyorum!