Whiplash filmi yorumu

IMDB Sayfası

Normalde bir filmi yazmak için acele etmem. Önce seyrederim. Sonra eve gidip filmi unuturum ve ertesi gün filmi sindirmiş halde kalanları yazarım. Nadiren bir film beni heyecanlandırır ve hemen yazma isteği uyandırır. Whiplash de onlardan birisi. İnsan kolayca filmin etkisi altına giriyor.

29 yaşındaki yönetmen Damien Chazelle bu filmi geçen sene (2013) yeterli kaynak bulamadığı için kısa film olarak çekip Sundance Film Festivalinde en iyi kısa film ödülünü alınca yeterli kaynağı sağlayacak yapımcıların desteğiyle filmin uzun metrajlı haliyle tekrar karşımıza çıktı.

Filmin başında, ana karakter Andrew'in odasındaki poster bize film hakkında çok şey anlatıyor ;

If you don't have ability, you wind up playing in a rock band

(Yeteneğin yoksa, sonun Rock grubunda çalmak olur)

Müzik konulu filmler zordur. Oyunculuk becerilerinin dışında müzisyenlik yeteneği de ister. Konuyu anlatmanın yanında bir de müzikleri aktarmak gerekir. Ülkenin en iyi müzik okullarından birisinde bateri eğitimi alan 19 yaşındaki Andrew ile hırslı hocası Fletcher hikayenin esas karakterleri. Yönetmen Chazelle, Andrew ve Fletcher arasındaki ilişki üzerinden bir çok şeyi anlatıyor. Onların savaşı aslında başarı için her şeyi yapmayı göze alan karakterlerin, egosu yüksek kişilerin hangi noktalara gelebileceğinin en iyi kanıtı. Andrew en iyilerin arasında olmak adına kız arkadaşına bile haksız etmekten geri kalmazken, Fletcher ise öğrencisinin en iyiyi ortaya çıkartabilmesi için akla hayale gelmedik numaralar çekip baskıyı en üst seviyeye getirmekten hiç çekinmiyor. Fiziksel ve sözlü taciz Fletcher için başarıya giden yolda kullanılması gereken birer araç. Bu sıradışı yöntemleri her ne kadar sorgulanması gerekse de amacına ulaşması aklımıza şu soruyu getiriyor ; en iyi olabilmek için neleri feda etmeliyiz ve buna değmez mi.

Andrew'in kişisel gelişiminin yanında Amerikan değerlerine de gönderme yapılıyor. Ayrı anne-baba dramı, aile içinde çocukların spora ilgisinin teşvik edilmesi ama sanat dallarının geri kalması gibi konular hemen dikkat çekiyor.

Yönetmen filmin temposunu harika denecek şekilde ayarlamış. Final sahnesine kadar kurgu mükemmele yakın bir şekilde gelişiyor. Her saniye final için hazırlık olurken bir yandan da filmin bize sunduklarını film boyunca algılamaya çalışıyoruz. En nihayetinde final sahnesinde gerçek anlamda yüzleşme ve her şeyin muhteşem bir şekilde sonuca bağlanması. Gereksiz sahneler kullanılmadığı gibi seyirci her an sorgulamaya sevk edilerek filmden kopmaması sağlanmış.

Fletcher karakteriyle karşımıza çıkan J.K. Simmons iyi bilinen bir oyuncu olmasına rağmen hiç bir zaman o büyük oyuncu sınıfına gelecek bir rol oynamamıştı. Spider-man serilerinde Jonah Jameson olarak hatırlasak da ilk defa potansiyelini gerçek anlamda göstermeyi başardı. Film boyunca giydiği siyah tişörtüyle, ifade ve mimikleriyle filmin başarılı olmasında çok önemli bir payı var. Oscar adaylığı verilmesinin yanında kazanmak için kuvvetli şansı olduğu düşünülüyor.

Filmin bir çok sahnesinde bateri setlerinde İstanbul ve Bosphorus markalarını görünce hem şaşırdım hem de gurur duydum.

Seçilen müzikler başta Whiplash ve Caravan olmak üzere çok güzel eserler. Jazz sevmeyen bir insana bile müziği sevdirecek türden. Kostümler, sahneler, yardımcı oyunculuklar son derece iyi ayarlanmış. Kurgusu da güzel yapılmış. Buna rağmen son sahnenin net bir şekilde açıklığa kavuşturulmaması filmin sonunda her 2 seçeneği de düşünmemizi sağlıyor.

Bu seneki Oscar ödül töreninde adından sıkça bahsettirmesini beklediğim Whiplash daha şimdiden insanların övgüsünü toplamaya başladı.

Notu : 10 üzerinden 9