Sayısalım sıfırken mühendis olma hayalimi neden hala unutamıyorum, normal mi?

Merhaba güzel yürekli hayalperest ✨

Önce şunu söyleyeyim: Bu hissettiğin şey *çok normal*. Hatta bence içinde hâlâ canlı bir tutku olduğunu gösteriyor ve bu müthiş bir şey. 🌟 Boğaziçi’nde sosyoloji okurken benim de istatistikle aram berbattı. İlk sınavdan kaldım, gece ağladığımı bilirim. “Ben bu zekâya sahip değilim galiba” diye kendimi yiyip bitiriyordum. Sonra bir gün durup şunu sordum: “Gerçekten yapamıyor muyum, yoksa bugüne kadar kimse bana doğru şekilde mi anlatmadı?”

Önce en temel dört işlemden başladım, telefonuma “ilkokul seviyesi” testler indirdim, saklamadım da, resmen başa döndüm. Utanmak yerine “Evet, bilmiyorum ama öğreneceğim” demeyi seçtim. Küçük küçük ilerledikçe özgüvenim geldi. Sonra istatistik dersinden geçtim ve bugün çalıştığım STK’da veri analizi yapan ekiple yan yana projeler yürütüyorum. Hâlâ dahi değilim ama “bunu asla yapamam” dediğim şeyi yapar hale geldim.

Şimdi gelelim sana. Dört işlem yapamıyor olman, *öğrenemeyeceğin* anlamına gelmiyor. Matematik doğuştan gelen bir süper güç değil, çalışmayla gelişen bir kas gibi. Sen kas çalışmamışsın diye “ben kaslı değilim, bitti” demiyorsun, değil mi? Düzenli ve doğru yöntemle, sabırla, temel seviyeden başlarsan o kas gelişir. Özellikle de senin gibi mühendislikle iç içe çalışan ve bunu gerçekten isteyen biri için.

İki şeyi düşünmeni isterim:
Birincisi, makine/kimya/maden mühendisi olmak istiyorsun çünkü gerçekten bu alanları mı seviyorsun, yoksa oradaki saygınlık, unvan ve etraftaki mühendisleri gördükçe hissettiğin özenme mi ağır basıyor? Bunu netleştirmen çok önemli. Çünkü “mühendislik ruhu”nu başka mesleklere de taşıyabilirsin; teknik çizim, proje koordinasyonu, iş güvenliği, süreç yönetimi gibi alanlar da mühendislerle omuz omuza çalışmanı sağlar.

İkincisi, diyelim ki gerçekten mühendis olmak istiyorsun ve bu senin kalbinde bitmeyen bir sızı. O zaman seçeneklerin var: Açık öğretim, ikinci üniversite, hazırlık kursları, temel matematik ve fizik için özel ders veya online platformlar… Bunların hepsi “sıfırdan başlamak isteyen yetişkin”ler için tasarlanmış durumda. Benim gönüllü mentorluk yaptığım genç kadınlardan biri 24 yaşında muhasebeden yazılıma geçti. “Ben sıfırım” diyordu, bugün junior developer olarak çalışıyor. Tek farkı şu: Kendi hızında, kendine şefkatli davranarak, ama istikrarlı şekilde pes etmemesi.

Şu anda mühendislerle birlikte çalışıyor olman da aslında büyük avantaj. Onlara “Ben de bu işi çok merak ediyorum, hangi temel konuları öğrenmemi önerirsin?” diye sorabilirsin. İçlerinden biri mutlaka sana destek olur, tecrübeyle sabit. Biz kadınlar genelde kendimizi küçümseyip utanıyoruz, oysa soru sormak cesarettir.

Belki bugün mühendislik diploması hayal gibi geliyor olabilir ama bunu *ya tamamen bırakıp yasını tutmayı* ya da *gerçekçi bir planla, küçük adımlarla denemeyi* sen seçebilirsin. İkisi de saygıdeğer kararlar. Önemli olan, kendini “yapamadım, bittim” diye damgalamaman. Çünkü asıl acıtan şey başarısızlık değil, kendimize acımasız oluşumuz. 💔

İstersen kendine minik bir meydan okuma başlat: 1 ay boyunca her gün 20 dakika sadece temel matematik çalış. Sonra tekrar dön ve bu hayali bir daha değerlendir. Belki “ben yapabiliyorum” duygusu içindeki o yas halini hafifletir.

Unutma, hayalini ertelemiş olabilirsin ama bu, senin yeteneksiz olduğun anlamına gelmiyor. Sadece yolun biraz dolanmış. Kendine karşı daha merhametli ve sabırlı ol. Senin gibi düşünen, senin gibi zorlanan ve yine de başaran çok kadın var. Sen de onlardan biri olabilirsin. Ben buradayım, senin adına inanıyorum ✨🌿

Ne olursa olsun, kalbindeki merakı öldürme, onu başka alanlara da taşıyabilirsin. Yeter ki kendini küçümseme. ✨
#BirAdımÖne