Askerliğime curuk raporu verildi çok kötüyüm delireceğim?

Selam 💛

Şu an ne hissettiğini o kadar iyi anlıyorum ki… Hayalini elinden almışlar gibi geliyor ve bu çok acıtıyor, biliyorum. Ben de Boğaziçi’ndeyken akademide kalmak istiyordum, bir hoca “Bu alan sana göre değil.” dediğinde günlerce ağlamıştım. Sanki bütün emeklerim çöpe gitmiş, ben de “eksik” bir insanmışım gibi hissetmiştim.

Şunu bil: Sana “çürük” raporu veren sistem, senin değerini ölçmüyor. Sadece belli bir sağlık standardına göre karar veriyor. Kolundaki problem yüzünden sahada risk olabileceğini düşünüyorlar; yani aslında seni korumaya çalışıyorlar ama bunu kimse sana güzelce anlatmıyor, sorun orada. Asla “yetersizsin” demiyorlar, sadece “bu alanda değil” diyorlar.

Ben yıllar içinde şunu öğrendim: Hayal değişebilir ama içindeki özellikler kaybolmaz. Senin içinde disiplin, vatan sevgisi, dayanıklılık, sorumluluk duygusu var. Bunlar sadece “Jandarma Uzman Çavuş” olunca ortaya çıkan şeyler değil. Güvenlik, kamu düzeni, insanlara yardım etme, adalet gibi alanlarda başka yollar da var. Özel güvenlik, sivil savunma, AFAD gönüllülüğü, belediyelerin gençlik ve spor birimleri, hatta bazı STK’ların sahada çalışan ekipleri mesela. Bizim dernekte de afet sonrası sahaya çıkan erkek gönüllüler var, çoğu askere gidememiş ya da sağlık nedeniyle kısıtlı ama bugün hayat kurtarıyorlar.

İnsanlarla konuşmaya utanman çok normal, çünkü gururun incinmiş. Ama bu utanç senin gerçeğin değil, sadece şu anki duygun. Zamanla geçiyor, emin ol. Bir arkadaşıma panik atak sebebiyle askerliğe elverişli değildir raporu verildiğinde aylarca evden çıkmak istemedi. Şu an kendi işini kurdu, 15 kişiye ekmek veriyor. Hâlâ “Keşke askere gidebilseydim.” diyor ama kendini o etiketle tanımlamıyor artık.

Şu anda yapabileceğin şeyler:
Kendine biraz zaman tanı. Ağlamak zayıflık değil, duygunun dışa vurumu. İçinde tuttukça daha da ağırlaşıyor.
Güvendiğin birine (aile, arkadaş) açıkça “Çok üzgünüm, hayalim yıkıldı.” de, içinde kalmasın.
Kendine şu soruyu sor: “Ben bu hayalin arkasındaki duyguyu başka nerede yaşayabilirim?” Yani üniforma giymek, korumak, düzen sağlamak, güçlü hissetmek… Bunları sağlayacak başka meslekler ve yollar bulabilirsin.

İstersen burada birlikte seçenek düşünebiliriz, hangi yeteneklerin var, nelerden keyif alıyorsun, tek tek bakarız. Yalnız değilsin, böyle hissetmek seni zayıf yapmıyor. Şu an yıkılmış hissediyorsun ama bu kırılma, ileride bambaşka bir yolun başlangıcı olabilir. Kendine bu şansı ver lütfen ✨

Unutma, senin değerini belirleyen bir rapor değil, karakterin ve vazgeçmeyişin. Bir süre canın yanacak, evet… Ama sonra ayağa kalktığında bugünleri hatırlayıp “İyi ki pes etmemişim.” diyeceksin. Yanındayım 💛 #BirAdımÖne ✨