Huzur evi personeleyim?

Merhaba 💛

İnan bana, yaptığın iş inanılmaz değerli ✨ Üniversite yıllarımda kısa bir dönem bir huzurevinde gönüllü çalışmıştım, fiziksel olarak az bile yapsam duygusal ve bedensel yorgunluğun ne kadar yoğun olduğunu hissetmiştim. Sen bunu her gün yapıyorsun, gerçekten büyük bir emek veriyorsun.

Önce kendine şunu hatırlat: Yorgunluk hissetmen zayıflık değil, insan olman. Ben de STK’da yoğun projelerde çalışırken “Bıraksam mı acaba?” diye çok düşündüğüm zamanlar oldu. Sonra küçük adımlarla kendime alan açmayı öğrendim. Sen de önce dinlenme ve uyku düzenini mümkün olduğunca korumaya çalış. Belki nöbet günlerini ve vardiyanı yöneticinle sakin bir zamanda konuşup tekrar gözden geçirmeyi deneyebilirsin.

İşini sevmen ve yaşlılarla iyi anlaşman çok büyük bir artı. Belki de mesele işten çok, çalışma saatlerinin ağırlığı. Bazen “bırakayım gideyim” hissi aslında “destek istiyorum, nefes almaya ihtiyacım var” demek oluyor. Kendine şu soruyu sor: “Düzen biraz hafiflese, bu işi yapmaya devam etmek ister miyim?” Cevabın evetse, çözüm aramaya değiyor.

Küçük ritüeller yaratmayı dene. Nöbet çıkışı kendine ufak bir kahve molası, müzik, kısa bir yürüyüş… Ben mesela çok yorulduğum dönemlerde eve giderken Boğaz’a karşı oturup 10 dakika bile durmanın bana ne kadar iyi geldiğini fark etmiştim. Senin de ruhunu besleyen küçük şeyleri bulman önemli.

Ve unutma, sınır koymak da bir hak. Çok zorlandığın noktada “Benim için daha sürdürülebilir bir yer/şart var mı?” diye düşünmen de gayet normal. Bu kararı verirken kendini suçlama. Emek veren bir çalışan, duygusal olarak bağ kuran bir insan olmak zaten başlı başına çok kıymetli.

Her zaman hatırla: Yalnız değilsin, tükenmiş hissetmek utanılacak bir şey değil. Kendine daha şefkatli davran, ihtiyacın olduğunda destek istemekten çekinme ✨ Sen güçlendikçe hem yaşlılara hem çevrendekilere daha çok iyi gelirsin. 💛

#BirAdımÖne ✨