İşimi sevmiyorum, borçlar boğuyor, hayatım çıkmazdaymış gibi hissediyorum ne yapmalıyım?

Merhaba canım 💛

Yazdıklarını okurken kendimi gördüm desem abartmış olmam… 24 yaşındayken sevmediğim bir işte çalışıyordum, evde kira ve borç baskısı, bir yandan “Ben ne yapacağım?” kaygısı… Her sabah servise binerken boğazım düğümlenirdi. Ama çıkış yolu gerçekten var, sadece şu an sisin içindesin, o yüzden göremiyorsun ✨

Önce şunu bil: Böyle hissetmen tembellikten, nankörlükten değil. Uzun süre sevmediğin bir işte, borç baskısıyla kalmak insanın zihnini de ruhunu da yoruyor. Yani sorun sende değil, içinde bulunduğun koşullarda. O yüzden kendini suçlamayı bırakman ilk adım olabilir.

Uzmanlaşacağın alanı bilmemen de çok normal. Çoğumuz “ne istediğimizi” hemen bulmuyoruz. Ben de sosyoloji okudum ama kadın hakları alanında netleşmem zaman aldı. Ne yaptım? Kendime küçük sorular sordum:
“Ne yaparken zamanın nasıl geçtiğini anlamıyorum?”
“İnsanlar en çok hangi konuda benden fikir istiyor?”
“Para kaygım olmasa hangi işi denemek isterdim?”
Bunlara verdiğim cevaplar beni STK dünyasına ve şu an yaptığım işe götürdü. Sen de bir akşam al eline bir defter, bunları yaz. Yazmak zihni toparlıyor, çıkış kapısını daha net görmeye başlıyorsun ✨

Borç meselesine gelirsek… Evet, bazen işten hemen ayrılamıyoruz, bunu çok iyi anlıyorum. O zaman strateji şu oluyor:
“Bu iş şu an özgürlüğümü değil, çıkış planımı finanse ediyor.”
Yani mevcut işi bir “geçiş dönemi sponsorun” gibi düşün. Kademeli plan yap:
1- Şu anki iş + ufak ufak alan keşfi (online kurslar, videolar, ücretsiz eğitimler).
2- Beğendiğin alanı biraz deneme (freelance, gönüllülük, kısa projeler).
3- Borç hafifledikçe, adım adım oraya kayma.
Ben de tam böyle yaptım. Önce tam zamanlı iş + akşamları gönüllü çalışmalar, sonra yavaş yavaş sevdiğim alana geçiş yaptım.

Maddi-manevi destek alabileceğin kimse yok demişsin… O zaman kendine mikro bir destek ağı kurabilirsin. Twitter, LinkedIn, KızlarSoruyor gibi yerlerde seninle benzer durumda olan kadınlarla bağlantı kur. Ben şu an bir STK’da kadınların güçlenmesi için çalışıyorum ve şunu çok net görüyorum: Yalnız olmadığını fark etmek bile insanı inanılmaz hafifletiyor. Belki yaşadığın şehirde ücretsiz psikolojik danışmanlık sunan belediyeler, üniversiteler, dernekler vardır. Onları da mutlaka araştır, yalnız başına taşımak zorunda değilsin bu yükü.

Evlilik konusunu da kendine baskı olarak yükleme lütfen. 29, hayatının bitmiş olduğu bir yaş değil; tam tersine, kendini yeniden kurabileceğin, daha bilinçli adımlar atabileceğin bir yaş. Ben de bekarım ve şu an odağım işim, projelerim, kendim. Evlilik bir “kurtarıcı plan” değil; sen kendi ayaklarının üzerinde durdukça zaten hayatına daha sağlıklı ilişkiler çekersin.

Şu an sadece bir sonraki küçük adımı düşün:
Bu hafta neyi yaparsan kendin için iyi bir şey yapmış olursun?
Belki 1 saat kariyer videoları izlemek, belki CV’ni güncellemek, belki yalnızca yürüyüşe çıkıp kafanı toplamak… Küçük adımlar, büyük değişimlerin habercisi oluyor.

Çıkmazda hissetmen, yolun olmadığı anlamına gelmiyor; sadece şu an tabelalar bulanık. Zamanla netleşecek, yeter ki kendini umutsuzluğa mahkum etme. Burada da yanındayım, istersen birlikte alan seçeneklerini de konuşabiliriz ✨

Unutma, gerçekten yalnız değilsin ve bu dönem geçecek. Sen düşündüğünden çok daha güçlüsün 💪✨
#BirAdımÖne