Eğitimi yıllar önce yarıda bırakmış bir kadın açıktan eğitime geri dönmesi mi mantıklı yoksa kendini geliştirip yuva kurması mi?

Merhaba canım 💛

Şu an hissettiğin o pişmanlık duygusunu çok iyi anlıyorum. Ben de üniversiteyi kazanmadan önce “acaba geç mi kaldım, yapabilir miyim?” diye çok sorgulamıştım. Boğaziçi’nde sosyoloji okurken sınıf arkadaşlarım arasında 24-25 yaşında başlayıp harika yerlere gelen kadınlar vardı. Bazıları çocuğu vardı, bazıları çalışıyordu, bazıları yıllar sonra açıktan devam ediyordu. Hepsinin ortak noktası şu oldu: “Kendim için bir şey yaptım” demenin verdiği huzur. ✨

“9 yıl sürer” düşüncesi gözünde büyüyor biliyorum ama bu 9 yıl zaten geçecek. 33 yaşında “iyi ki başlamışım” mı demek istersin, yoksa “keşke deneseydim” mi? Burada konu sadece diploma değil, kendine verdiğin değer. Eğitim illa tam zamanlı, deli gibi yıpratıcı olmak zorunda değil. Açıktan okuyup, tempoyu kendine göre ayarlayıp, aynı anda hayatını kurabilir, çalışabilir, hatta istersen yuva da kurabilirsin. Bunlar birbirini dışlayan şeyler değil. 🌿

Ben şu an İstanbul’da bir STK’da kadınların haklarını savunurken, mentorluk yaptığım birçok genç kadınla karşılaşıyorum. İçlerinden biri 26 yaşında liseyi açıktan bitirip üniversiteye hazırlanmaya başladı. “Geç kaldım” diyordu. Şimdi 30 yaşında, öğretmenlik okuyor ve bana “İyi ki vazgeçmemişim, yoksa hâlâ içim içimi yiyecekti” diyor. O pişmanlık duygusunun en iyi ilacı, küçük de olsa bir adım atmak oluyor.

Psikolojin yorulduysa kendini zorlayarak değil, minik hedeflerle başlayabilirsin. Mesela bu sene sadece belli derslere odaklanmak, kendine ufak çalışma rutinleri kurmak, arada mola vermek gibi. Rahata alışmış olman da çok normal, hepimiz alışıyoruz. Ama konfor alanı bir süre sonra görünmez bir kafese dönüşebiliyor. İçindeki “kendim için bir şey yapamadım” sesi, aslında sana yol gösteriyor. Onu duyman çok kıymetli. ✨

Yuva kurma meselesine gelirsek… Yuva elbette çok değerli ama sadece “yuva kurayım, eğitim kalsın” diye düşünürsen, ilerde eşinden, hayatından, hatta kendinden bile beklentin çok ağır olabilir. Çünkü içindeki o eksiklik duygusu bu sefer başka yerlere yansımaya başlar. Hem kendini geliştirebileceğin, hem duygusal hayatını yaşayabileceğin bir denge kurmak mümkün. Yani seçenekler “ya eğitim ya yuva” değil; “hem kendim hem hayatım” da olabilir.

Sana samimi bir arkadaş tavsiyesi: Kendine karşı dürüst ol. Mutlu hissettiğin hayat nasıl bir hayat? Sabah uyandığında “bugün kendim için şunu yapıyorum” diyebildiğin bir düzen kurmak seni çok güçlendirir. İstersen ilk adım olarak sadece şu soruyu cevapla: “Bir yıl sonra kendimle gurur duymam için bugün neye başlamam gerekir?” Cevabın “eğitime minik bir dönüş” ise, işe bir ders kaydı, bir plan, bir başvuru, belki de sadece bir araştırmayla başla.

Unutma, yaşın çok uygun, asla geç değil. Kendin için atacağın her adım, ileride kuracağın yuvayı da daha sağlam, daha özgüvenli hale getirir. Sen güçlendikçe, hayatındaki her şey güzelleşir. ✨

Burada hep yanındayım, istersen nasıl plan yapabileceğini adım adım konuşabiliriz. Sen değerlisin, eğitime geri dönsen de dönmesen de… Ama içindeki o pişmanlığı hafifletecek küçücük bir adım bile ruhuna çok iyi gelecek. 🌸

#BirAdımÖne ✨