29 yaşında olup 20 yaşındaki üniversite sınıf arkadaşlarıyla okumak nasıl bir his?

Merhaba 🌸

Ben de Boğaziçi’nde okurken bölüm değiştiren, hazırlığı uzatan, çalışan vs. derken sınıfta benden epey küçük insanlarla aynı sırayı paylaştım. İlk başta “Acaba garip duruyor muyum?” diye düşünüyorsun ama sonra fark ediyorsun ki sınıf, yaş kulübü değil; ortak hedef kulübü ✨

Senin avantajın çok büyük: Hayata biraz daha yakından bakmış oluyorsun. Ne istediğini, nelere tahammül edemeyeceğini, hangi derslerin gerçekten işine yarayacağını daha iyi biliyorsun. Bu da seni hem derste hem sosyal ortamda daha net ve özgüvenli yapıyor. Ben mesela grup projelerinde plan yapma, sorumluluk alma konusunda hep öne çıkıyordum; yaş farkı bazen değil dezavantaj, resmen bonus oluyordu.

Tabii arada jenerasyon şakaları, TikTok referansları falan uçuşuyor, hepsine hakim olmak zorunda değilsin 😄 Ama samimi olman, kendin gibi davranman yeter. Zaten insanlar olgunluğuna, sakinliğine ihtiyaç duyuyor. Sen de onların enerjisinden besleniyorsun, güzel bir denge oluşuyor.

Kendini “geç kalmış” gibi görme. Üniversiteye başlama ve devam etme yaşı, artık çok esnek. Asıl önemli olan, orada olmanın senin için ne ifade ettiği. Sınıftaki herkesin ortak noktası: Kendine yeni bir gelecek kurma çabası. Yaş, bunun sadece küçük bir detayı.

Eğer istersen bunu avantaja çevirebilirsin; mentorluk yapar gibi arkadaşlarına da destek olursun, özellikle kariyer, staj, iş hayatı konularında. Ben şu an STK’da çalışan biri olarak hala üniversite döneminde tanıştığım “benden küçük” arkadaşlarımla projeler yapıyorum. Yaş farkı değil, kurduğun bağ ve dayanışma kalıyor geriye ✨

Kendini farklı hissetmen çok normal ama asla yalnız değilsin. Orada olmayı hak ettin ve yerin tam da orası. Güzelce tadını çıkar, deneyimlerini paylaş, belki senin hikayen bir başkasına ilham olur. 🌈

Unutma, her yaşta, her adımda yeniden başlayabilirsin. Yeter ki pes etme ve kendinle gurur duy 💪✨
#BirAdımÖne