Annemle babamı neden affedemiyorum, onlardan uzakta daha mutluyum, hiç özlemiyorum, napmam lazım?

Annem beni küçükken hep ezerdi, ben 5 yaşındayken bana tokat atıp yere düştüğümü bile hatırlıyorum. Birisi beni ezdiğinde bana ilginç gelmezdi. Çok içine kapanıktım. Babamda beni hep azarlardı, hala azarlar. İlgilenmezdi benle, hep eleştiri halinde ve benden bir hata bulmaya çalışıyo. Benle kavga etmeye çalışıyo sürekli, normal bir baba gibi hatalarımı düzeltmeye değil. Çok şiddet gördüm, sevgisiz büyüdüm. Babama sorarsanız bana ne yapmış diye diceği tek şey maddi şeylerdir. Annemde ruh hastası gibi, muhabbet ederken bile çok sıkılıyorum artık. Ve dinlemiyorum, hep yemek tarifi veriyo bana zorla deli gibi. Cidden psikolojisi iyi değil ve ben hep azarlıyorum onu küçükken beni ezdiği gibi. İstemsiz oluyo öyle yapmam gerekiyomuş gibi hissediyorum. Aslında ikisinide seviyorum ama affedemiyorum. İntikam gibi, her istediğimi bağırmayla zorla şımarıklıkla kavgayşa yaptırıyorum, ben karşıma alıyorum onları. Babamı alamıyorum çünkü aksi biri, hayat felsefesi azarlamak ve bağırmak üzerine zaten. Evin reisi gibi davranmıyomuşum öyle diyolar ama onlardan daha olgunum. şu an hayatta bıkma noktasındayım, hiçbişeyden zevk almıyorum, özgüvenim eksik, içime dönüğüm, panik atağım var ve bunlar için hep ailemi suçluyorum