Babamı Kaybettim, Yokluğuna Alışamıyorum… Bu Acı Ne Zaman Hafifler? ?

Babamı gerçekten çok özledim. Bazen müzik dinlerken bile gözlerim doluyor, kendimi tutamayıp ağlamak istiyorum. Özellikle gece yatağa girip uyumaya çalışırken çok kötü oluyorum. Aklıma geliyor, içim yanıyor. İnanın, onu çok özledim. 💔

Babaannemi de çok severdim, onun vefatını bir şekilde kabullendim ama babamın ölümünü hâlâ kabullenemiyorum. Sanki her şey bir şakaymış gibi geliyor, sanki bir gün çıkıp gelecekmiş gibi hissediyorum. Babamın artık olmadığına aklım bir türlü inanmıyor.

Bir mesai arkadaşı, babamı rüyasında gördüğünü ve babamın ölmeyi kendisinin istemiş rüyasında böyle demiş Sizce böyle bir şey mümkün mü? Bazen insan duyduklarına tutunmak istiyor, bir anlam arıyor ama ne düşüneceğimi bilmiyorum.

Babam bize veda bile etmeden gitti. Ben gerçekten babasız kaldığıma inanamıyorum. İnsan babasını kaybedince bu acıyı nasıl kabulleniyor? Zamanla hafifliyor mu, yoksa insan sadece alışmış gibi mi yapıyor? Babasını kaybedenler, siz bu süreci nasıl atlattınız?

Ne olur tecrübelerinizi benimle paylaşın. Çünkü ben babamı çok özledim, bu özlemle nasıl baş edeceğimi bilmiyorum. 😔

Babamın ölümü maalesef gözümün önünde oldu ve bir yandan vicdan azabı da duymaya başladım.