Yıllardır ertelediğim anksiyete ve takıntı sorunlarımı aileme nasıl anlatabilirim?

Ya şöyle, benim sorunlarım davranışsal olarak ciddi değil. Misal insanlarla tanışıyorum, sohbet ediyorum, gülüyorum ediyorum falan ama geçmişi çok düşünüyorum. Hatalarımı, pişmanlıklarımı vs. Kendim için geleceğe dair bir adım atamıyorum ve belirli eşik olan 25 yaşına gireceğim 3 ay sonra. Ailem baya kızacak üzülecek. Hayal kırıklığını onların yüzünde görmekten çekiniyorum.

Valla kardeşim 25 yaş olayından bilgim yok açıkçası ama geçmiş artık geçmişte kaldı bunu kabullenmeye çalış ve önüne bak klişe ama bunu yapman lazım belli ki temiz bi kardeşimizsin böyle sorunlar paylaştıkça düzelir bak ne güzel sohbet ediyoruz ailen bunu öğrenince yüzleri düşmeyecek korkma tam tersine senin böylesine kendini açabildiğini sevineceklerdir yarın yarından sonra müsait olduğunuzda dediğim gibi sen topla onları düşünme nasıl söylerim diye plan yapma dümdüz otur derin bi nefes al ve konuşmaya başla

Detay vermeyeyim ama birkaç gün içinde konuşmak zorundayım zaten. Ya hep ya hiç mantığı oturdu artık, muhtemelen konuşacağım.

Haydi bakalım bak burdayım ha istersen anlatabilirsin gelişmeleri senin hiçbirseyin yok turp gibi adamsın

Teşekkürler desteğin için

Orası öyle ama açıklamak benim için o kadar zor ki. Benden beklentileri çok fazlaydı. Durumu anlatmak yerine kendi içimde çözüp hiç yaşanmamış gibi devam etmek istedim ama olmadı... Zaten anlatmaktan başka çarem de kalmadı