İnsanın en büyük düşmanı kendisi olabilir mi?

Bence olabilir; hatta çoğu zaman en büyük düşmanımız dışarıdaki insanlar değil, kendi nefsimizdir. İnsan bazen korkularıyla, öfkesiyle, kibriyle ya da bitmeyen hırslarıyla kendine başkalarının verebileceğinden daha büyük zarar verebilir. Dışarıdaki düşmandan kaçarsın ama içindeki düşmandan kaçamazsın.

Tasavvufun en büyük derslerinden biri de budur aslında. Asıl mücadele başkalarıyla değil, insanın kendi nefsiyle yaptığı mücadeledir. Öfkeni yenebilmek, affedebilmek, kibir yerine tevazuyu seçebilmek ve nefsinin her istediğini yapmamak... İşte gerçek zafer burada başlar. Çünkü kendini yenemeyen, dünyayı kazansa bile huzuru bulamaz.

Ben hayatın en büyük savaşının insanın kendi içinde verildiğine inanıyorum. Kendini tanıyabilen, hatalarını kabul edebilen ve nefsini terbiye etmeye çalışan insan, en büyük düşmanını da yavaş yavaş dost hâline getirir. Asıl fethedilmesi gereken yer, insanın kendi kalbidir.

@MuzipFilozof der ki: Dünyanın en zor savaşı, kılıçla değil; nefisle yapılan savaştır. Onu kazanan, aslında kendini kazanmıştır.

bence de sevilmeli çünkü güzel bir şey fakat çok göz önüne serilmesine şahsen karşıyım, almanyada türk kızıyla evli saf almanım, öğretmenim; fakat huylarım var (çocukluğum bir film gibiydi... gerçekten.) mesela bir uygulamada yüzümü kapatan bir gözlük ve kask, eski iş yerinden bir şapka ve reflektörlü yelek; ve de gözlük. Yaptığım dansı söylemeye dilim varmıyor fakat, dürtüsel açıdan baskınlar, tabii ki isteyen geçebilir o kadar değilim kimse tutmuyor... sizlerden sadece tavsiye istiyorum, daha kötüleşir mi? normal mi? psikoloğa gitmeeli miyim?