İnsanın en büyük düşmanı kendisi midir?

Bence insanın en büyük düşmanı kendisidir çünkü insanın içindeki korkular, önyargılar, şüpheler ve yetersizlik hissi, dışarıdaki düşmanlardan çok daha yıkıcı olabilir. Kendi kendimize kurduğumuz engeller, bazen dış dünyanın sunduğu fırsatlardan daha büyük bir engel haline gelir. İnsan, kendi zihninde yarattığı kaygılarla ve gereksiz düşüncelerle savaşıp kendisini yorabilir.

Ama bununla birlikte, bu düşmanlığı bir fırsata çevirmek de elimizde. İnsan, kendisini tanıdıkça ve hatalarını kabullenip onlarla yüzleştikçe, kendiyle barışabilir ve bu iç mücadeleyi bir güç kaynağına dönüştürebilir. Kendiyle barışık olan bir insan, gerçek anlamda özgür olur bence. Bu yüzden düşman gibi görünen yanlarımız aslında en büyük öğretmenimizdir.

Soru başlığına katılıyorum. İnsanın kendine hükmetmesi gerekiyorken, genelde çabası çevresinde ki insanlara hükmetmeye çalışması. Sevgilisi, ailesi veya arkadaşları gibi. Özellikle bunu en çok sevgiliye yaparız. Onu olduğu gibi değilde, kafamızdaki insana dönüşsün diye çok uğraş veririz. Bunu yapmaya çalışırken hak etmediği sevgiler ve değerler ile ödüllendiririz.

Ancak hiç bir zaman değişmeyen sonuç ile karşılaşırız. Nankörlük.. Her ne kadar nankör desek bile onlara, biz en çok kendimize nankörüz. Kendimizin edip, kendimizin bulduğu bir dünyadayız. Dışımızdaki insanlara verdiğimiz değer kadar kendimize versek, kendimize düşman kesilmeyiz..