İnsanın en büyük düşmanı kendisi midir?

Son zamanlarda aşırı derecede sorguladığım bir şey haline geldi bu durum. Çünkü öncesinde başkalarını suçluyordum, yargılıyordum. Kolay da geliyordu. Ve son zamanlarda yaşadığım şeylerle ilgili kendime yöneldiğim bir zaman diliminde yim. Ve fark ettiğim tek bir şey var ki insan kendi kendinden kaçan tek canlı.

Yemek yapıyorsun, su içip tatlı yiyorsun, spor yapıyorsun, para kazanıyorsun harcıyorsun, geziyorsun istediğin herşeyi yapabiliyorsun ama kendinle vakit geçiremiyorsun. Kendiyle baş başa kalamayan bir yapıya sahibiz. Çünkü kendimizle baş başa kaldığımızda kendimize tahammülümüz yok. Kiminle konuştuysam birçok insandan, psikologdan birçok yerden duyduğum bir şey bu. Ve bende bir uyanış yaşattı bu durum.

Kendimi geliştirmek için yıllarca vakit harcadım kaç kitap okudum bilmiyorum beyin kitaplarını ayrıca inceledim ve gördüğüm tek bir şey var ki insan kendiyle yalnız kalmadıktan, kendiyle mücadele etmedikten sonra nereye giderse gitsin kaç eğitim alırsa alsın pek bir şey fark etmiyor.

Bizler istiyoruz ki mucizeler bize gelsin. Kişisel gelişimin zırvalık olduğunu düşünen kitlelerde var. Kendimizi duyamadıktan sonra o mesajı almıyoruz, o devran dönmüyor, o mücadele zorluk, devam ediyor.

İnsanlarla da mücadele ettim ve hiçbirisi kendimle ettiğim kadar, kendime direndiğim kadar zor olmadı.

İnsanın en büyük düşmanı çoğu zaman kendisidir evet. Kendi içindeki korkular, şüpheler ve takıntılar, çoğu zaman dışarıdan gelen engellerden daha büyük bir tehdit oluşturur. Kendi potansiyelini sınırlayan, kendini yeterli görmeyen ve sürekli kendine engel olan bir insan, en büyük düşmanını zaten içsel dünyasında barındırır. Kendi kafasında yarattığı sınırlamalar, gerçek dünyadaki fırsatları kaçırmasına neden olur. O yüzden, insanın kendisini anlaması, kabul etmesi ve sınırlarını aşması, gerçek anlamda bir zafer olur. Düşman, çoğu zaman kendi zihin sınırlarımızda gizlidir.