Herkesin sığındığı o güvenli liman olmaktan yorulup hiç fırtınanın kendisi olmak istemedin mi?

Bence insanın sürekli güvenli liman olması da bir süre sonra yorucu. Herkes fırtınasını getirip sen de dinlenirken, sen kendi fırtınanı nereye bırakacağını bilemiyorsun. Bir noktadan sonra “Ben de dağılmak, ben de yorulmak, ben de birilerinin beni toparlamasını istemek istiyorum.” diyorsun. Fırtınanın kendisi olmak istemekten çok, hep güçlü ve sakin kalmak zorunda olmaktan yoruluyor insan.