Yaşamak, ne kadar da anlamsız. Siz nasıl anlamlandırıyorsunuz?

Yaşamak bana göre doğuştan anlamlı değildir; insan onu anlamlandırdığı kadar anlam kazanır. Bir taşı eline alan biri için o sadece taştır, bir heykeltıraş için ise içinde saklı bir eser vardır. Hayat da biraz böyledir.

Gençken anlamı başarıda aradım, sonra insanlarda aradım, sonra sahip olduklarımda... Hepsinin ömrü, onlara yüklediğim anlam kadardı. Bugün geriye dönüp baktığımda şunu görüyorum: İnsan, anlamı dışarıda aradığı sürece yoruluyor. Çünkü dışarıdaki her şey değişiyor; insanlar gidiyor, imkânlar tükeniyor, zaman alıp götürüyor. Değişmeyen tek şey ise insanın Rabbine doğru yaptığı yolculuk.

Tasavvufun en güzel tarafı da burada başlıyor. Bu dünya, kalınacak bir yer değil; geçilecek bir menzil. O yüzden buradaki hiçbir şey sonsuz mutluluk vaat etmiyor. Belki de hissettiğimiz anlamsızlık, yanlış yerde sonsuzluğu aramamızdan kaynaklanıyor.

Ben artık hayatı mutlu olmak için değil, doğru bir kul olabilmek için yaşamaya çalışıyorum. Çünkü mutluluk gelip geçiyor; bazen bir çayda, bazen bir kitapta, bazen bir dost sohbetinde... Ama anlam, insanın Rabbine biraz daha yaklaşabildiğini hissettiği anlarda doğuyor.

Belki de hayatın anlamı, dünyayı sımsıkı tutmakta değil; zamanı geldiğinde onu avucundan huzurla bırakabilecek bir kalbe sahip olmaktır. O yüzden bana göre yaşamak anlamsız değil; biz bazen anlamı yanlış yerde arıyoruz.

Aynısını ben de yaşıyorum hiç bir anlamı yok senin gibi bende namaz kılayım dedim namaz mı beni kıldı ben mi onu bilemedim hiç bir şey hissetmedim ne huzur ne rahatlama nolucak böyle bilmiyorum 😔

İnandıkları unut sadece kimseye haksızlık etmeden bu dunyayibdeneimle

Arkadaşlar, sigara, ps 5 şu an bunlarla kafa dağıtıyorum

Yaşamak bir nevi mecburiyet doğrudur. 😌

Yaşamak anlamsız olsaydı yaşamaya devam etmezdik

Tıpta yeri yok ama Kürdistan iyileştirir

Niye intihar mı edeceksin

Ne iş yapıyosun