Yalnız kalamıyorum, kimseyle konuşmadan duramıyorum, bu sürekli sosyallik depresyon mu?

İnsanlar geliyor gidiyor ama kalıcı ve bana iyi gelen biri olmuyor

Herkesle konuşmak değil de buradan veya başka uygulamalardan sosyalleşmeye çalışıyorum sonra bir anda çok fazla insanla konuştuğumu fark Edip yine kabuğuma çekiliyorum bana iyi gelecek tek bir kişi olmayınca kısır bir döngü oluyor

Sevgili olan bir insan neden yalnız hissetsin ki zaten

Evet ama ben sıkılıyorum

İyi gelmiyor

Genelde mal oldukları için pek iyi geliyorlar diyemem

Nasıl bir şey knk

Bunların hepsi var zaten de ben sorumda başka bir şeyden bahsediyorum.

Sürekli sosyallik halimin olduğunu nerede söylemişim tam olarak? Aksine şu an konuştuğum tek bir kişi yok ve bu durumun beni neden kötü hissettirdiğini sormuşum

Ayrıca intihar eden insanlar da herkesle gülüp eğlendiği çok mutlu göründüğü günün gecesinde intihar eder genelde, psikoloji veya depresyon böyle bir şey değil sen bunu biraz daha araştır bence

Ama sen daha depresyonun ne olduğunu bilmiyorsun

Sevgili yap demeyle yapılmıyor maalesef daha bugün flörtümle konuşmayı kestim

29 yaşına girecek çocuk gibi davranıyor senden hoşlanmaya başladım diyor benim de “ben de senden hoşlanmaya sana çok aşığım” dememi falan bekliyor demeyince de karı gibi trip atıyor bir şeyleri içimden gelerek yapmamı beklemiyor tam bir çocuk yeter dedim senle mi uğraşıcam

İçimden gelmeyen şeyi nasıl göstereyim 2 haftada kim kime aşık olur aw? Bence senin de ondan bir farkın yok çocukluk anlamında. İçimden gelmeyen şeyi yapmadım diye de çocuk olmuş olmuyorum boş yapıyorsun sadece