Neden yalnız kalamıyoruz, tek başına kalmayı öğrenmek psikolojimize ne kazandırır?

İnziva diyorsunuz anladım. Bir dahakine soru sorarken alttaki kucuğu işaretlemeyin, işaretli ise kaldırın yapay zeka kendine göre soru üretir

Sınır çiz kapalıyız de

İrade go go

Çevre için sabah erken çıkıyorum sosyal medya da kapalı

Özel bilgi 👎

İmkansız gibi bir şey yalnız kalmak. Nietzsche'nin üstün insan prototipine sahip olursan kendi değer yargılarınla hareket edebilirsin. Yani oyun kurucu sen olursun. Ancak insanlar olarak basit ve evrende bir nokta kadar dahi yer kaplamayan canlılar olduğumuzdan ötürü biriyle iletişim kurmadan yaşamak zor.

Bir süre sonra delirme evresine geçilebilir. Ama insandan insana değişebilecek bir durum. Çok sosyal biri yalnızlık durumunda aşırı tepki gösterebilir. O belirsizlik ve korku hissi bambaşka bir şey. Uzaya gönderilen ilk kadın kozmonotun ses kaydını dinleyebilirsin. Uzay boşluğunda tek başına çaresizce kalmış bir astronot. Yapayalnız. Sonradan uzay aracı alev aldığı için yanarak ölüyor.

Aynen ama o astronot geri döneceğini bilerek yola çıktı. Sonucunda bu onun ölümüne yol açtı. Şöyle düşün: Ailene veda edip ülkenden ayrıldığını düşün. Bir gün geri döneceksin. Ancak ülkede savaş çıkıyor veya İran'daki İslam Devrimi gibi sistemi kökten değiştirecek bir olay yaşanıyor. Artık geri dönemezsin.

orada mesele uzaya gitmek değil ki. Örnek verdim sadece. O bir metafordu. Örneğin yaşandığı mekana değil, bağlamına bakman gerek. Temel motivasyon aynı. Bir yolculuğa çıkıyorsun ve geri döneceğini bilerek, bundan emin bir şekilde konfor alanından çıkıyorsun. Ancak büyük bir olay yaşanıyor ve artık dönemiyorsun. Mantık aynı yani.

Yalnızlık da böyle bir şey. Bir daha konuşmamak üzere hayatından çıkarıyorsun. Geri dönmek istediğinde o kişi seni çoktan unutmuş oluyor. Pişman oluyorsun.