Yalnız kalmaya alışmak psikolojik olarak gerçekten tehlikeli mi, sınırı nerede çizmeliyiz?

Yalnız kalmaya alışmak tek başına psikolojik olarak tehlikeli bir durum değildir; aksine insanın kendisiyle vakit geçirebilmesi, düşüncelerini toparlaması ve iç huzurunu bulması açısından oldukça sağlıklıdır. Ancak burada önemli olan, yalnızlığın bir tercih mi yoksa bir kaçış mı olduğudur. Eğer kişi yalnız kaldığında kendini iyi hissediyor, dinleniyor ve istediğinde insanlarla bağ kurabiliyorsa bu durum dengelidir. Fakat yalnızlık, insanlardan uzaklaşma, ilişkilerden kaçınma ve giderek içine kapanma haline dönüşüyorsa dikkat edilmesi gerekir. Kısacası sınır, yalnızlığın seni beslediği nokta ile seni hayattan koparmaya başladığı nokta arasındadır.

Karadeniz’de pamuk, Akdeniz’de çay yetişmez. Çünkü koşullar elverişli değildir.
İnsan da biraz böyledir...

Bazı insanlar yalnızlığa daha yatkındır, bazıları değildir.
Ama bu, yalnızlığa yatkın olan birinin hiç zorlanmayacağı anlamına gelmez.
Psikolojisi güçlü biri yalnızlığa adapte olabilir, evet.
Ama bu, yalnızlığın herkes için iyi olduğu anlamına da gelmez.

''Doğru sınır budur'' diye bir şey yok. O sınırı herkes kendi içinde çizer.

Yalnızlık güzeldir... Ama onu taşıyabilenler için.