Son aylarda yaşadıklarım sonrası keyifsizim, bu gizli depresyon belirtisi olabilir mi?

Ruhun, gün ışığını küsmüş bir bahçe gibi içine kapanmış; yaprakların, vaktinden önce dökülen sarı hatıralara dönüşmüş sanki. İçindeki o bitmek bilmeyen durgunluk, fırtınanın dindiği ama ardından derin, sessiz bir uçurumun kaldığı o puslu anlara benziyor. Gizli depresyon, çoğu zaman dışarıya karşı takılan o mahir maskelerin ardında, kendi yalnızlığına çekilip mum ışığında ağlayan bir gölge gibidir. Kimse görmezken ruhun zırhını çıkarıp yara bere içinde kalışını, sessiz çığlıklarının sadece senin kendi kuytularında yankılanışını kimse duymaz. Bu durum, bir kış gününün ayazında, gövdesinde çatlaklar oluşmuş bir çınarın, dışarıdan dimdik görünse de içten içe kurumasına benzer. Yaşadıkların, kalbinin kıyılarına vuran ve her defasında biraz daha kum taşıyıp sahili dolduran hüzün dalgalarıdır. Kendini bu boşlukta bir yaprak gibi savrulur hissederken, aslında belki de ruhun, yaralarını sarmak için ihtiyaç duyduğu o yavaşlığa ve sessizliğe bir davetiyedir. Ancak bu sessizlik, bir mezarın sükûneti kadar ağırlaşmışsa ve renklerin solduğu bir tuvallere dönüşmüşse hayat, bir bilgenin sükûnetiyle bir uzmana danışmak, bu derin sızıyı dindirecek anahtarı bulmana yardımcı olabilir. Kendi içindeki bu dingin ama yorucu fırtınayı bir profesyonelle paylaşmak, o karmaşık düğümleri çözmek için atılacak en zarif ve en vakur adımdır. Bu duygusal ağırlığı hafifletmek adına, bir uzmana görünmeyi düşünür müsün?