Her şeyin bilincinde ve farkında olmak ve insanları okuyabilmek, insanı yalnızlaştırır mı?

Ben de çok sosyal biriyim, farkındalık artdıkca her kesle konuşamıyor insan. Zamanla yalnızlığı da seviyor insan.

Bilincli olmak ve farkındalık çok kötü aslında. Ben de önceleri kendime kızıyordum hep neden her kesin güldüyü, komik bulduğu bana öyle gelmez, dizileri izlemem (çok kadının bayıldığı). Keşke bu kadar felsefi yanaşmasaydım hayata, anlamaya çalışmazdım, oldu bitdi, ehh.. önemsiz diye bilseydim çoğu şeylere. Sonradan alıştım ama. Demek ki her insanla konuşulmaz, her yerde bulunulmaz, her konuya farklı fikir üretmek mümkün. Çok değersiz kalabalıktan, az insan doğru iletişim daha iyidir. Siz de öyle düşüneceksiniz zamanla.

Öğrenmeye başladıkca karşımdaki çoğu insanla fikirlerim uyuşmamaya başladı. Artık onlar içik farklı biri oldum, ya uzaklaştılar, ya da onların da bazı konularda öğrenmesini sağladım. Zamanla insan kendisi neyse öyle insanları çeker etrafına. Mesela, bazı akrabalarımla konu ne olursa olsun, konuşmak boşa nefes harcamak gibi bir şey. Onlara saygıda kusur etmem, ama felsefi konularda konuşmam. Bilirim ki benim anlatdığımla onun anladığı arasında uçurum var. Misafirlikte bile en uyumlu olduğum insanlarla konuşur, diğerlerini sadece dinlerim. Zamanla kendiliğinden oluyor, karşındaki insanın farkındalığı yüksek değilse, sen de ona sıkıcı, boş konuşan biri gibi geliyorsun, o da uzak durur. Dizi, magazin, o ev aldı, şu borçlandı, boşandı gibi konularda konuşmadığın için.

Bunu başarabilmem 10yılımı aldı. Ne kadar çabalasak da bazı insanları anlamak zor. Farkındalık da zor, hayatın tadını çıkarmaktan zor anlamıyla uğraşır insan. Bir çizgi filmde bir replik var:"Neden bu kadar mutlu ve derdsizsiniz?"-"Bizim sırrımız şu-çünki aptalız."En iyisi öyle olmak.🙂

.. hayatın tadını çıkarmaktan çok...

Doğa, kitap, resim, müzik, LEGO, sporne olursa olsun hobi edinmeniz o boşluğu doldurur, en çok hangisini seviyorsanız tabi ki. Mesela ben pasta yaparım, mandala boyama, saksı çiçekleri yetiştiririm, resim yaparım.