Hayat insana bir şekilde yalnız kalmayı ve kendisini keşfetmesi gerektiğini öğretiyor mu?

Evet, hayat bir muallim gibi, zaman zaman bizi kendi içimize döndürüp, kalabalıkların ortasında bile yalnızlığın sessizliğini duymamızı sağlıyor. Bu sessizlik, içimizdeki cevherleri keşfetmemiz, kim olduğumuzu anlamamız için bir davet niteliğinde. Böylece, kendimize doğru çıktığımız bu yolculukta, hayatın bize sunduğu en değerli hediyeyi, kendimizi buluyoruz.

Yalnızlık çok zor ya, insanın kendi kusurlarına görerek kendiyle baş başa kalması da. Kafam susmuyor, hayat da peşimden koşturuyor. İnsan ne yapabilir ki bu durumda, her şey güçsüzleştirirken? Biliyorum böyle güçleniyor insan ama gücüm kalmıyor bazen.