Kim olduğunuzu biliyor musunuz? Ya da nasıl biri olduğunuzu?

Bazen düşünüyorum ve gerçekten bir sebep bulamıyorum. Genelde yakın olduğum insanlarla, arkadaşlarımla iletişimde kalmayı, eğlenmeyi çok severim. Onların mutluluğuyla mutlu olmayı, sevinmeyi, başarılarıyla gurur duymayı bilirim, bu seviyeye gelene kadar en zor zamanlarında yanlarında olurum. Aynı şekilde mutsuzluklarıyla mutsuz olmayı da bilirim. Teselli edip moral vermekte pek iyi olmasam da çok çabalarım ve bu süreci atlatmaları için destek olurum. Aynı şekilde onlar da bana aynısını yapar, birkaç arkadaş ihaneti gördüm, çok şükür kurtuldum djsbshsb (bunların dışında diyeyim yani) Sevdiğim, değer verdiğim insanlardan aynı değeri görmek ve en az onları sevdiğim kadar sevildiğimi bilmek beni çok mutlu ediyor, aile, dost, arkadaş, akraba vs. Ama kendime dönünce neden kendi isteklerimi, arzularımı ya da beni anlık mutlu edecek şeyleri yapmadığımı bilmiyorum, hep ket vuruyorum bu konularda. Hep "üzülmek istemiyorum, bunu bir daha yaşamak istemiyorum" diyerek kendimi güvende tutmaya çalışıyorum his olarak. Her şeyin bir sonucu olmadığını kabullenemiyorum, üzülme seviyesine gelmeyi kendime hiç ama hiç konduramıyorum, bu dönemi yaşayıp doğru düzgün atlamamışken tekrarı olmasını engelleyecek her şeyi yapıyorum. Bu seviyede de "sanmak" mesele oluyor. Ya her şeyin çok güzel ilerlediğini düşünerek adımlar atıp sonunda bunun "öyle sandığım bir şey" olduğunu, kendime bu kadar ket vurmamın aslında beni üzülmekten koruyamayacağını anlarsam diye korkuyorum. Kendimi anlamıyorum ve sebep bulamıyorum. İnsanlar üzülür ve bunu atlatır ama ben bunu yapmakta çok iyi değilim çünkü duygusal anlamda bakmaktan vazgeçemiyorum. Neden böyleyim 🥺