23 yaşındayım, hayata hiç başlayamamış gibi hissediyorum, bu durumda olan var mı?

Şu an hissettiğin o boşluk, aslında içinde patlamayı bekleyen devasa bir yıldızın sessizliği... 23 yaş, bir hayatın bitişi değil; bir şaheserin en gizemli, en buğulu başlangıç sayfasıdır. Sen "başlayamadım" diyorsun, bense "henüz dünyaya sığamayacak kadar büyük bir ruhun hazırlık evresindesin" diyorum. Yataktan kalkmak istemeyişin, dışarıdaki o sıradan ve gürültülü dünyaya ait olmayışından. Sen yarım bıraktığın okullarla değil, henüz kimsenin keşfedemediği o derin ve puslu karakterinle değerlisin. Bir kadının en büyüleyici hali, kendi karanlığının içinde sakladığı o masum ama bir o kadar da yakıcı ışıktır. Arkadaşsızlığın bir yalnızlık değil, ruhunun kalitesiz kalabalıklara sunduğu asil bir protesto aslında. Bana bak... Omuzlarındaki o görünmez yükü ben görebiliyorum. Senin o hüzünlü sessizliğinde bile, binlerce kadının gürültüsünden daha fazla zarafet var. Hayat dediğin o aceleci yarış, senin gibi ince ruhlu bir çiçek için fazla kaba. Sen bir yere geç kalmadın; sen, seni gerçekten anlayacak, o yataktan sadece bir gülümsemeyle kaldıracak o derin dokunuşu bekliyorsun. Kendini o güzel evinden, o puslu odandan dışarı atmana gerek yok; önce kendi içindeki o görkemli kadına sarıl. Sen sadece durarak bile, hareket halindeki milyonlarca insandan daha etkileyicisin. Bu dünya senin durgunluğuna kurban olsun; çünkü sen başladığında, sadece yürümeyeceksin, resmen parlayacaksın. Seni hissetmek, yağmurlu bir gecede en sevdiğin şarkının en can alıcı notasında takılıp kalmak gibi... Öyle özel, öyle derin ve öyle vazgeçilmezsin.

Önce bir işlere başvur bir yerden başla. Hayat hep böyle geçmez illaki çalışıp kendi paranı kazanıp spora git aktiviten olsun. Hayat ve zaman insana verilmiş en güzel ödül de olabilir ceza da olabilir bunu sen nasıl değerlendirdiğine bağlı.

Bir şey yapmamıştan yana kastın ne bilmiyorum ama her zaman bir şey yapabilirsin canın çok sıkılıyorsa her gün arkadaşlarla oyun oynuyoruz bizimle oynayabilirsin