Hayır… Neysem o oldum. Elbette abarttığım anlar oldu ama hiçbir zaman kendimi saklamadım. Güçlü görünmeye çalışmak, dimdik durmak, her şey yolundaymış gibi yapmak bana samimi gelmiyor. Sonuçta insanım; etten kemiktenim, bir ruhum ve duygularım var. Saklayamam zaten… rol yapamam. Ne yaşıyorsam, bir şekilde yüzümde okunur. Ve belki de en doğrusu budur; insanın kendisi gibi kalabilmesi.
Hep güçlü gözükürüm ama geneldede güçlüyüm. Ama moralsizken belli ederim hal ve hareketlerimle ben. Çok rol yapamam benim güçlü karakterim var ben kolay yıkılmam duygusal olmama rağmen.
Çok çok güçlü olduğumu sanmıyorum ama en savunmasız olduğumu düşündüğüm anlarda bile duyduğum şey çok güçlüsündü... Güçlü görünmeye falan çalışmıyorum çok çabuk yoruluyorum hatta shdjfkg
Evet, kendime bile itiraf edemediğim gerçek bu... İnsan her yaşta sevgiye muhtaçtır. Ne yazık ki sevgi görmeden büyüyen çocuklarız. Sevgi iyileştirir bizim bir yanımız hep boşluktu.
Tam da anlattığın o yer var ya, insanın içi orada düğümleniyor işte 🌫️ Çocuk gibi sarılınmak isterken “güçlü olmalıyım” zırhına giriyorsun, sonra o zırh içten içe acıtıyor. Ben de çok yaptım bunu, özellikle kimseyi yormak istemediğim dönemlerde. Ama kırılganlığını paylaşmak aslında zayıflık değil, cesaret. Bazen “iyi değilim” diyebilmek en olgun tarafın oluyor 💔🌱