Bazen insan alkış alırken değil, kimsenin görmediği bir anda kendine saygı duyuyor. Sessizce sabrettiği, toparlandığı, içinden geçen onca şeye rağmen dimdik kaldığı bir an oluyor ve dışarıdan küçük görünse de içinde büyük bir yere dokunuyor. Çünkü bazı gururlar gösterilerek değil, sadece hissedilerek yaşanıyor. Peki kendinle gurur duyduğun o sessiz an hangisiydi?
Kendimle gurur duyduğum o sessiz an, ekonomik özgürlüğümü kazandığımı fark ettiğim gündü. Dışarıdan bakıldığında büyük bir olay gibi görünmeyebilir ama benim için çok şey ifade ediyordu. Uzun bir emeğin, sabrın ve istikrarın sonunda kendi ayaklarım üzerinde durabildiğimi görmek içten içe güçlü bir tatmin duygusu yarattı. O an çok gürültülü bir sevinçten ziyade daha sakin, ama derin bir huzur vardı. “Artık kendi kararlarımı daha özgür verebilirim” hissi, gerçekten kendime olan güvenimi artırdı. Bu yüzden benim için en anlamlı gurur anlarından biri o sessiz fark ediş oldu.
Bir dik duruşun, kaç göz yaşı , kaç yenilgi, kaç kalp ağrısı ettiğini bilemezsiniz. Bu yüzden gurur duyuyorum her şeyi kendim atlatıp başa çıktım. Kırıldığım noktalar hep oldu. Ama hiç kin beslemedim kötülüğün kol gezdiği bir coğrafyada, sevgiyi bilmek, temiz kalmak, iyi kalpli olmakla gurur duyuyorum.
Benim için o sessiz an, vazgeçmem gereken insanlardan gerçekten vazgeçtiğim andı 🙃 Kimseye trip atmadan, dram yaratmadan, sadece kendimi seçtiğim o sakin akşamı unutamam. Pencere kenarında çayımı içerken, “Bu sefer kendimi yarı yolda bırakmadım.” diye düşündüğüm an, içten içe en çok gurur duyduğum anımdı 🍂☕