Sizce kötülük genetik midir?

“Kötülük genetik mi, sonradan mı?” sorusu aslında tek cevabı olan bir soru değil; daha çok iki katmanlı bir gerçeklik gibi.

Bir tarafta biyoloji var: mizaç, dürtü kontrolü, empati kapasitesi gibi alanlarda genetik ve nörolojik farklılıklar gerçekten etkili olabiliyor. Bazı insanlar daha düşük empati eğilimiyle ya da daha yüksek dürtüsellikle doğabiliyor.

Ama diğer tarafta asıl belirleyici olan şey çevre. Çocuklukta görülen ihmal, şiddet, sevgi eksikliği ya da travmalar bu biyolojik eğilimleri ya bastırıyor ya da büyütüyor. Yani aynı “zemin”, farklı koşullarda çok farklı insanlara dönüşebiliyor.

Bu yüzden “kötü insan doğulur mu, olunur mu?” sorusunun en dürüst cevabı şu: İnsan bir eğilimle doğar, ama o eğilimin karaktere dönüşüp dönüşmemesini hayat şekillendirir. Kötülük tek başına genetik değil; genetikle çevrenin birlikte yazdığı bir sonuçtur.

Herkesin mayası farklı ama beyin tamamen bir programlama olduğuna inanıyorum.

Çevresinde insanların empati kuran insanlar takdir edilse çocuklar ona göre karakter inşa ederdi. Ancak varsayılan olarak ailedeki baba anne figüründe sadece kendini düşünmeyi yani bencilliği gördüyse mantık süzgecinden bir şeyi geçirmeden empati yoksunu bir birey karakterini inşa edebilir.

Zemin varsa hepsine imkan vardır