İnsan en çok ne zaman kendi hayatına yabancı hisseder?

İnsan en çok, kendi hayatına ait hissetmesi gereken yerde bile yabancılaştığını fark ettiğinde kendini gerçekten kaybolmuş gibi hisseder. Özellikle de etrafındaki insanları tanıdığını zannedip aslında hiç tanımadığını anladığında… O an sadece karşısındaki insanlara değil, kendi kurduğu düzene, verdiği anlamlara ve hatta kendi hislerine bile yabancılaşır. Güvendiği, inandığı ve kendine yakın gördüğü insanların aslında düşündüğü gibi olmadığını görmek, insanın içindeki o sağlam sandığı zemini sarsar. Sanki uzun zamandır içinde yaşadığı bir hikâyenin gerçek olmadığını öğrenmek gibi olur bu. Her şey yerli yerinde duruyordur belki ama anlamı değişmiştir. Böyle anlarda insan, kendi hayatının içinde bile bir yabancı gibi hissedebilir. Ne tamamen ait hisseder ne de tamamen kopabilir. İçinde bir boşluk oluşur; hem insanlara hem de kendine karşı bir mesafe koyma ihtiyacı hisseder. Çünkü bazen en zor olan, başkalarını tanıyamamak değil… Kendini yanılmış olarak görmekle yüzleşmektir.

Bazı istekleri, kendi isteklerinin önüne aldığı zaman öyle hisseder. Kendin olabildiğin yerde olacaksın.