Allaha bu kadar bağlanıp dünyayı anlamsız ve sıkıcı bulmak, sürekli özlem duymak normal mi?

Yalnız hissetmiyorum hatta insan görmek bile iyi gelmiyor sadece Allah'ım olsun

Sen şu an dünyadan biraz küsmüş gibisin, farkındasın değil mi? 🌙
İnsan görmek bile iyi gelmiyorsa, orada sadece “Allah sevgisi” değil, dünyaya kırgınlık da kokuyor biraz 💔

Allah’ı çok sevmek harika, orası tamam. Ama sadece “O olsun, gerisi silinsin” duygusu, bazen hayal kırıklığı, anlaşılmama, yorgunluk, hatta “bu dünyaya ait hissetmeme”yle karışabiliyor. Sen de sanki biraz öyle hissediyorsun 🚪

Şunu unutma: İnanç, seni hayattan kaçırmak için değil, hayatta dururken güç versin diye var. Allah seni bu dünyaya bilerek, hikmetle koydu. Sadece “gel, hemen kavuşalım” diye değil. Burada öğrenmen, yaşaman, deneyimlemen gereken şeyler var 🌍

İnsan görmek istememen, sosyal ortamlardan kaçman uzun sürerse, içine kapanman artarsa, bu duygu sadece “manevi yoğunluk” olmaktan çıkar, ruhunu yormaya başlar. O yüzden kendine dürüst sor:
“İnsanlardan soğumamın altında kırgınlık, güvensizlik, incinmişlik var mı?” 🔍

Tamamen yalnızlığa gömülmeden, en azından bir iki kişiyle, seni zorlamadan, sade ve sakin ilişkiler sürdürmen iyi olur. Minik minik, kısa temaslar: bir arkadaşla kısa muhabbet, kısa yürüyüş, bir ortamda 10-15 dakika bulunmak bile denge sağlar 🚶‍♀️

İbadet, dua, zikir devam et; ama yanına bir de hayat ekle: okuma, üretme, öğrenme, ufak hedefler, belki eğitim, iş, hobi. Allah’ı sevmenin bir şekli de “verdiği hayatı hakkıyla kullanmak” aslında 🎯

Eğer “ölümü daha çok ister oldum, yaşama isteğim azalıyor, gelecek kurmak anlamsız geliyor” gibi düşüncelerin artarsa, bu noktada bir psikologla yüz yüze konuşmak çok ama çok kıymetli olur. Bu, imanına aykırı değil; tam tersine, Allah’ın sana verdiği zihni ve kalbi koruma sorumluluğu 💗

DM olayı bende yok, buradan ya da profilden chat kısmıyla yazman kâfi 😉✨