Sürekli hayal kırıklığı yaşıyorum, ben mi fazla beklentiye giriyorum yoksa insanlar mı oynuyor?

Sürekli kendimce insanları bi kefeye koyuyorum ama bir gün koyduğum yerde bulamıyorum, ama bunu çok geç fark etsem de bu hatayı başkalarında yapmaya devam ediyorum, mesela bana bu güne kadar maddi destek olmamış birinden hep bir umut ediyorum, bana sevgi gösterene yelkenleri indiriyorum, benimle konuşana hemen kendimi açıyorum, ama hepsi pişmanlıkla bitiyor, kötü tarafı da bunları şimdi fark etmem, en ufak şeye beklentiye girip gelin güvey olup sonra ortada kalıp kendi kendime hayaller kuruyorum, acaba ben kendi dünyamda yaşıyor olabilir miyim, bir türlü hayata dönememiş, kendi kafasının içindeki belirsizlerle yaşıyor olabilir miyim