Birine iyilik yaptığımızda aslında en çok kimi iyileştiririz: Karşımızdakini mi, kendimizi mi?

Ben yetenekle vicdanımı düşündüm ve yaptım oda öyle böyle yapmıştı ne oldu inanılmaz ama gerçek 2. gün turda göz göze geldik hep sinirli bakıyordum ve birden kızın ruhu belirdi başımı çevirdim vicdanım uyardı beni o anda bakalım sen yapacaksın? gibi tabiki yaptım ama sonra fedakarlık istemedim zaten de istemiyordum onun sınavı canımı çok sıktı mucizeleri yaşadım ve devam etmedi bir kere sattı üstüne yine sattı kurtulmak nasip oldu sınav olduğu belliydi

İyilik iyidir. İhtiyacı olan herkesi iyileştirir. Yani her iki tarafa da iyi gelir. Bazen bir gülümseme, bazen küçük bir yardım, karşındakine umut olur. Ama asıl şaşırtıcı olan, bu iyiliğin yapanın kalbinde de bir sıcaklık bırakmasıdır. İşte iyilik, paylaştıkça büyüyen bir şifadır.