Başkalarına yardım ettiğimiz kadar kendimize yardım ediyor muyuz?

Kendime her zaman fazlasıyla değer veririm, çünkü en uzun ilişkiyi kendimizle yaşarız. Hayatta birçok insana yardım etmek, destek olmak elbette değerli; ama bunu yaparken kendimizi unutmak, zamanla tükenmemize yol açabilir. Başkalarının yükünü sırtlanırken kendi omuzlarımızdaki yükü görmezden gelirsek, bir gün o yük bizi ezer. Ben, zamanla şunu öğrendim: Kendime yardım etmek bencillik değil, tam aksine bir zorunluluk. Çünkü ancak kendim iyi olursam, başkasına da iyi gelebilirim. Bu yüzden yorulduğumda dinleniyorum, ihtiyaç duyduğumda destek istiyorum. Her duygumu bastırmadan, yaşamama izin veriyorum.

Kendime şefkat gösteriyorum. Hatalarıma karşı acımasız değilim artık, “Herkes hata yapar” diyebiliyorum. Bazen sadece sessizce oturmak, bir fincan kahveyle kendime vakit ayırmak bile bana iyi geliyor. Başkalarına uzattığım eli, zaman zaman kendime de uzatıyorum. Çünkü ben de en az onlar kadar iyiliği, sevgiyi ve desteği hak ediyorum. Herkesin bu dünyada bir yeri var ve benimki, önce kendime verdiğim yerle başlıyor. Yardım önce içten gelir: Kendimizden.