Hiç depresyona girdiğiniz mi?

Nasıl çıktım, acaba çıktım mı, hâlâ tortuları var mı üzerimde. Sindirebilmek sanırım işin sırrı, bir anda olmuyor tabii ki. Bir zaman geliyor ki insan başından geçenleri dışardan bir gözle sanki kendi hiç yaşamamış gibi , başkası yaşamış gibi görüyor , yorumluyor lakin bu bazen bunu beceremiyorum, bazen oluyor lakim bazen aynı şeyleri yaşıyorum, biraz daha iyiyim. Kendimi değersiz hissettiğim günleri hatırladıkça o günler beni içine çekiyor sanki gibi bir şey lakin dur diyorum kendime, nefes alıyorum, değerlisin sen diyip kolumu sıvazlayıp , saçlarımı okşuyorum. Dua ediyorum. Yaradan 'a sığınıyorum, kendine kimsenin pis gözleriyle bakmayacaksın diyorum, seni tanıdıklarını sanıyor sana fesatlıkla bakanlar , halbuki sen bile kendini yeni yeni tanıyorken seni tanıdığını iddia edenlerin bu kibiri niye.
Yüzleşmek yüzleşmek gerek, her şeyle yüzleştim lakin ben korkağın tekiyim aslında. Ah yine Göksel'e gidiyorum.

''Kimseye kızamadım, kimseye küsemedim, sonunda kendime küstüm , sonunda hayata'' demiş ya, nasıl da anlatıyor bizim hislerimizi, hepimizin.

Belki de insanın depresyondan çıkmamasının nedeni kendisiyle barışık olmamasıdır.. Bilmiyorum hâlâ depresyonda mıyım ama bir şeylerin tortuları hala üzerimde. Reddedilme korkusu, sevilmeme korkusu, yine beni sevemediler düşüncesi lakin alıştım ya, bildiğim duygular zaten, hem işime de geliyor , böyle de iyi yani, bu kadarı iyi olmasa da böyle de iyi.
İçimde huzur da var, umut da var. Demek ki depresyondan çıkmışım da bazen arada bir sessiz sessiz yine girsem de.
Biraz gittim yine maziye , kendimi görüyorum, yüreğim sızlıyor, evvelden o kıza kızardım sanki onun suçuymuş gibi. Şimdi ise o kıza bakarken, o kızı görürken şefkatle bakıyorum ona lakin yine de emin olamıyorum hâlâ depresyonda mıyım değil miyim lakin dünlere göre daha iyiyim , biliyorum.