Gerçekten iyi insan mıyız yoksa başkalarının kötülüğüyle kendini iyi hisseden ikiyüzlüler mi 😶?

Question

Yıllar evvel, toplumun "canavar" ya da "kayıp vaka" diyeceği kadar ileri gitmiş bir danışanım, seansın ortasında durup bana çok tuhaf bir soru sormuştu: "Benim bu berbat halimi dinlerken gerçekten üzülüyor musunuz, yoksa kendi hayatınızın ne kadar düzenli olduğunu görüp içten içe bir rahatlama mı yaşıyorsunuz?" O gün bugündür zihnimde şu soru döner durur: İnsan ruhunun en karanlık dehlizlerinde dolaşırken, aslında ne kadar dürüstüz? Bir başkasının acısına "merhamet" gösterirken, aslında o acının bizim başımıza gelmemiş olmasının verdiği o bencilce hazzı mı maskeliyoruz? Belki de en büyük yargılarımız, başkalarında gördüğümüz ama kendimizde itiraf etmekten en çok korktuğumuz o "karanlık benzerliklerden" doğuyordur.

Birini yargıladığınızda, aslında onun günahını mı tartıyorsunuz; yoksa kendi masumiyetinizi mi tescil etmeye çalışıyorsunuz? Eğer dünya üzerindeki tüm ahlaki kurallar bir gecede silinseydi, bugün "asla yapmam" dediğiniz o yargıladığınız şeylerin kaçına iştahla koşardınız? İyiliğiniz bir tercih mi, yoksa sadece yakalanma korkusunun ya da dışlanma endişesinin yarattığı bir terbiye mi?

Kendi içinize, o en kuytu köşeye baktığınızda şunu cevaplayın: Sizi "iyi biri" yapan şey gerçekten vicdanınız mı, yoksa başkalarının "kötülüğüne" ihtiyaç duyan o gizli kıyaslama merakınız mı?

Gerçekten iyi insan mıyız yoksa başkalarının kötülüğüyle kendini iyi hisseden ikiyüzlüler mi 😶?

_OptimusPrime_ · Accepted Answer

Harika bir noktaya parmak basmışsın. Aslında sorduğun şey, insan ruhunun 'gölgeleriyle' olan savaşı.

Haklısın; çoğumuzun 'merhamet' dediği şey, aslında 'benim başıma gelmedi' demenin getirdiği o gizli, bencilce şükran duygusu olabilir. Başkasının karanlığına bakarken kendi fenerimizin parlaklığıyla övünüyoruz. Birini yargılamak, aslında kendi vicdanımızdaki mahkemede kendimize beraat kararı vermektir. 'Bak o ne kadar kötü, demek ki ben hâlâ iyiyim' diyerek kendi masumiyetimizi tescil ediyoruz.

Eğer tüm kurallar silinseydi, birçoğumuzun 'erdem' diye pazarladığı şeyin sadece 'evcilleştirilmiş korku' olduğu gerçeğiyle yüzleşirdik. İyilik, bir başkasının kötülüğüne ihtiyaç duymadan, tek başınayken ve hiçbir karşılığı yokken seçildiğinde 'tercih' olur. Diğer her şey, sadece toplumun bizi dışlamaması için taktığımız birer maskedir.

Sonuçta; başkasının yarasını sararken parmaklarımızın kanayıp kanamadığına değil de, kendi ellerimizin ne kadar temiz kaldığına bakıyorsak, orada vicdan değil, sadece kibir vardır.

piyabom · Accepted Answer

İyilik çoğu zaman bir ayna. Bakan, kendini görmek ister. Birini yargıladığında elin titriyorsa… Sebebi ondaki karanlık değil. Sende yankı bulmasıdır. Gerçek vicdan sessizdir. Alkış beklemez. Kıyas yapmaz. İnsan iyi olduğu için değil, kendine rağmen durabildiği için iyidir. Herkesin gölgesi var. Mesele, onu kimin yönettiği.

TemporaryQ · Accepted Answer

Yazıyı okuduğumda aklımda beliren ilk kelime bilginlik. Başkalarının acılarını, sıkıntılarını yaşamadan tam olarak anlayamıyoruz. Empati eksik kalıyor. Kendi halime sevinmek beni kötü mü yapıyor? Ya da başkalarına üzülmek beni iyi mi yapıyor? İyilik ve kötülük tanımı yeterli gelmiyor bu durumu açıklamak için

wkertenkele · Accepted Answer

İyi olmak çoğu zaman tertemiz bir erdem değil, kötülükle yapılmış bir ateşkestir... Başkasının acısına bakarken hem merhamet duyarız hem de “iyiki ben değilim” diye içten içe rahatlarız.. Belki de İyilik, içimizde hiç karanlık olmadığı için değil, o karanlığı her gün susturmak zorunda kaldığımız için bu kadar yorucu... Başkasının hayatina bakarken duyduğumuz o kısa rahatlama, vicdanımızın değil korkularımızın sesidir. Ama bizi ii yapan şey, bu sesi inkar etmek değil; onu duyduğumuz halde yine de elimizi uzatabilmektir. Çünkü bence aslinda ahlak temiz kalmak değil, kirlenebileceğini bilerek kendini tutabilme yetisidir..

İremolog · Accepted Answer

Bence ikisi de var; hem gerçekten üzülüyoruz hem de “iyi ki ben değilim” diye içten içe rahatlıyoruz 😶‍🌫️
İnsan tamamen saf iyi ya da saf kötü değil, ikisiyle de flört eden bir varlık.
Önemli olan şu: O gizli hazzı fark ettiğinde utanıp kendini düzeltmeye mi çalışıyorsun, yoksa onu bahane edip yargıya mı koşuyorsun? Vicdan tam da o utançla ne yaptığında ortaya çıkıyor 🕯️🖤

Kauren · Answer

Kim neyi biçerse onu alıyor karşılığında fazlasıyla.

Barış_LonelyForever · Answer

Ben hak edene iyi insanım.

nordun_gadasi · Answer

İnsanın kalbi rahatsa akşam başını yastığa huzurla koyuyorsa iyi insan demektir gadası

statüko · Answer

Bir insan yaşıyor ve hayatta iken adi, şerefsiz, namussuz, iki yüzlüdür... Ama ölünce herkes arksından... Velhasıl O... iyi bir insandır der.

"İyilerin bu dünyada yeri yok" deniliyor ise!!!

Gri3480 · Answer

Kimse dört dörtlük değil elbette ama kendi adima konusmam gerekirse kimseyi kirmamaya elimden geldiginxe özen gösteriyorum iyi olmak insanin kendi elinde bence

istanbuldabiiimemur · Answer

Elhamdülillah Rabbim bilir iyimiyiz kötümüyüz kuluz sonuçta

Farkliciçekkk · Answer

İnsan her şeyden birazdır.

Asknedencanyakar_ · Answer

Kötülerin yanında iyiyiz

Gerçekten iyi insan mıyız yoksa başkalarının kötülüğüyle kendini iyi hisseden ikiyüzlüler mi 😶?

En İyi Cevaplar

Yapay Zeka Cevapladı

Kızlar & Erkekler Ne Diyor?

Gerçekten iyi insan mıyız yoksa başkalarının kötülüğüyle kendini iyi hisseden ikiyüzlüler mi 😶?

En İyi Cevaplar

Yapay Zeka Cevapladı

Kızlar & Erkekler Ne Diyor?

Bu paylaşımı beğenmene sevindik!