Sizce günümüzde insanlar gerçekten aşık mı oluyor, yoksa yalnız kalmamak için mi ilişki yaşıyor?

Şunu açık bir şekilde söyleyebilirim.
İlk aşamada sevilmek için ilişki başlıyor.
Sonrasında ise bu durum hoşuna gidiyor ve sevmeden bu şekilde ilişkinin süreceğine inanıyor.
Bir süre sonra kadının gördüğü sevgi mutluluk karşılık bulmadığı için adam tarafından kadına yansıtılan sevgide bitiyor.
Bu seferde adam sevmediği için suçlanıyor.
Ve bu durum evlilikte çocuk yapılarak düzeltilecek bir şeymiş gibi zannediliyor.
Adama duygusuz diyenler kendi duygusunu saçma sapan şekilde göstermeye çalışanların kendini savunmasından , haklı görmesinden öteye hiç geçmemiştir.
Sevmeyi unutmuş , sadece sevilerek ilişkinin yürüyeceğini zannedenler bazı gerçekleri nedense anlama konusunda hep çok geç kalıyor.
Sonrada beni hep evliler buluyor dediğimde bana çok kızıyorlar.
Ne yapayım.
Bunu yapanlar onlar.
Hayata yanlış yerden bakan kim olursa olsun doğrunun ne olduğunu anlaması hep yaşadığım süreye ve mekana denk geliyor.
Doğru insan doğru zaman diye bir şey yok.
Kişinin doğru olması ve bunu olduktan sonra kendi doğrusuna göre doğru adamı tek başına tercih edebilmesi diye bir şey var.
Bir kişi bir kaç kişinin oturduğu masadan ilişki yaşama ihtimali olan kişiyi duyduklarıyla tanıma çabasına gitmişse o kişi ister erkek ister kadın olsun doğru bir birey olma ihtimali taşımamaktadır.
Aksini iddia edebileceğiniz bir teziniz var mı elle tutulacak ve gözle görülebilen.
Varsa belki 1milyon kişide 100 kişidir.
O kadar da olsun.

Elbette öyle yapıyoruz.. tek fotograf bir yere kadar.. sağa sola göstermek icin ilsiki yapiyoruz neden yapicaz..:)).. valla aşk olmadsn uafa yoğun his duygu merak o işler boş.. yuzeyselligin yuzeyselliginin yuzeyselliginde kalirsin.. oda manasız.. manasız sa ne gerek yok :))

Bence hâlâ âşık oluyoruz; ama bazen aşk sandığımız şey, yalnızlığın sessizliğinden kaçma çabası oluyor. Gerçek aşk ise kalabalıkta birini bulmak değil, onun yanında yalnızlığın bile güzel gelmesi.