Beceremedim bu hayat acemiliğiyle; çok mu geç kaldım?

Düşlediğim bir elimde, içine düştüğüm zaten benden öte. Ben beceremedim bu hayat acemiliğiyle belki de. Bahaneler, sebepler, sonuçlar, sonlar, başlangıçlar, nedenler, niçinler bir yana. Ben beceremedim. Herkes tuttu ucundan kıyısından şu hayatın. Herkes ilişti bir köşesine, odun ateşinde pişmiş ekmek gibi sıcak hayatın. Az gitti uz gitti ama bir yol belledi herkes. Ben belleyemedim. Elimde kalem, ordan oraya vurdum kendimi. Becerdim sandım aslında. Altından kalktım, üstesinden geldim, bir yolunu buldum sandım. Altından da kalkamadım, üstesinden de gelemedim, bulduğum yollar da hiç aradığım sokaklara çıkmadı. Ben o sokakların köşelerinden geçtim hep. Aklıma gelmedi tabela okur gibi niyetini okumak insanların. Beceremedim. Bu saatten sonra doğru sokağa çıkan yolları da arşınlamam, altından kalkarım diye kendimi de sırtlanmam, üstesinden gelirim deyip arşa da göz dikmem. Bundan sonra ister kıyamet kopsun, ister denizler taşsın, ister mahalle yansın. Benim güvendiğim dağ mağ yok, kar istediği yere yağsın..