İsyan etmeye değer miydi?

Annemle babam ben küçükken ayrıldı annem çekip gitti annesiz büyüdüm babam da psikolojik sorunları olan her gün ağlayan biriydi erkek haliyle elinden geleni yaptı. Babamın kız kardeşleri akrabalar bizi dışlardı küçümserdi bütün çocukluğum aşağalanarak kötü söz duyarak geçti Üniversite ikinci sınıfım hiç sevgilim olmadı biriyle tanıştım harp okulu mezunu subay tanıştık bir şeyler paylaştık ilk defa onun elini tuttum ona seni seviyorum dedim (yanlış anlamayın daha fazlası olmadı) ilk defa hayatımda değerli mutlu hissettim ben sevgi dilencisi değilim ondan sevgi dilenmedim... Bir sabah benimle artık görüşmek istemediğini söyledi boyum kısa diye beni aşağıladı senden bir b. k olmaz dedi hosteslerle takılıyormuş onları beğeniyormuş daha ağır şeyler söyledi ama onları tekrarlayıp kendimi daha fazla incitmek istemiyorum 3 aydır düşünüyorum ben ona ne yaptım niye böyle yaptı diye gözüme uyku girmiyor belki diğer kızlar gibi olmadığım için sevmedi beni. Bugünde havalimanına gittim izledim oradaki kızları hostesleri falan gördüm hepsi o kadar farklıydı ki hic bana benzemiyorlardı elleri gözleri bakışları o aura o enerjileri bambaşkaydı ben hariç hemen hemen her kadında o parıltı vardı bugün karar verdim artık neden o kızlar gibi olamadım diye ağlayıp isyan etmeyeceğime kabullendim ben bugüne kadar meğerse olma ihtimali olduğunu düşündüğüm şeyler için ağlıyormuşum bugün anladım o kızlar gibi olamayacağımı hiç bir ihtimalimin olmadığını o adamların o kızlara nasıl davrandığını gördüğümde anladım o yüzden artık kendimi kıyaslamıcam bu adaletsiz yazgıda kulvar dışı kaldığımı kabullendim