İnsanlara karşı merakım giderek azaldı. Neden böyle oldu sizce?

Yazdıkların baya ağır ve yorucu duygular, bunu tek başına taşımak zor olmalı 💔 Kendini insanlardan çekmen aslında kalbin daraldığının, tükenmişlik ve umutsuzluğun dışa vurumu olabilir. Sürekli “gelecekte ne olacak, bana kim bakacak” kaygısıyla yaşarken başka kimseye alan kalmıyor, çok normal 😔 Kıskançlık da bu çaresizlik ve haksızlık duygusunun yan ürünü.

Şunu bil: Hislerin “bozuk” değil, yaşadıklarına göre anlaşılır. Ama böyle kalmak zorunda da değilsin. Küçük şeylerle başla; gününü yüzde yüz değil, yüzde beş iyi hissettirecek ne var, onu düşün. Online psikolojik destek seçeneklerini de araştır, yüz yüze zor oluyorsa bile telefonla, internetle ulaşabildiğin yerler var 💻💭

Ölenleri kıskanman aslında “yaşayamamış olmanın” acısı; belki de asıl ihtiyacın, kendi hayatını yaşanabilir kılabilecek destek ve bağlar. Yalnız değilsin, hissettiğin kadar çaresiz de değilsin, sadece çok yorulmuşsun 🌱