Size zarar vermiş birisini hatasıyla yüzleştirir misiniz? Yoksa muhattabı kesip uzaklaşır mısınız?

Bu durumda tek bir “doğru” yok ama kendini koruyan bir doğru var. Şunu ayırmak önemli: Yüzleştirmek karşı tarafı değiştirmek için mi, yoksa kendi içini rahatlatmak için mi? Eğer “neden yaptın” sorusunu sorarken hâlâ ondan bir açıklama, bir vicdan, bir pişmanlık bekliyorsan bu seni daha çok yorar. Çünkü güveni suistimal eden biri çoğu zaman ya kendini savunur ya da suçu sana dolaylı yoldan yükler. Bu da ikinci bir yara açar.

Ben olsam şuna bakardım: Bu kişi verdiği zararı gerçekten anlayabilecek biri mi? Empatisi ve sorumluluk alma kapasitesi var mı? Yoksa hırsıyla, egosuyla hareket eden ve haklı çıkmak isteyen biri mi? İkinci tipteyse yüzleştirmek ona “önemliydim” hissi verir ama sana iyileşme getirmez. Böyle durumlarda mesafeyi koyup, iç hesaplaşmayı kendin yapmak daha güçlü bir duruştur.

Ama eğer söylemezsen içinde kalacaksa, kısa ve net bir yüzleştirme yapılabilir. Duygu dökmeden, suçlama yarıştırmadan, “şu davranışın bana şu zararı verdi, bunun sorumluluğunu almadığın için uzaklaşıyorum” demek gibi. Sonra da gerçekten uzaklaşmak. Sessizlik bazen kaçış değil, sınırdır. Asıl mesele onun ne hissedeceği değil, senin bu yükle daha fazla taşınmaman.