"Travmalar insanı büyütür, olgunlaştırır." Derler... Bu travmalar benim zihnimi neden küçültüyor?

Bunu anlatmaktan yoruldum... Yine insanlar zihinsel engelli diyecek... Özür dilerim... Bunu okumak zorunda kaldığınız için özür dilerim. Be zihinsel olarak bebek kalmış gibiyim... Motor becerilerim de öyle... Ergoterapistin yaptığı testlere göre benim güçlü bir elim yok, iki elim de zayıf. Hâlâ emzik ve biberon kullanımım var... (Bunun için çok özür dilerim.) Sosyal olarak sizinle yüz yüze konuşsaydım konuşmam şöyle olacaktır:

(Karşınızda ansızın gülüp ağlayan, el çırpan, sallanan, ellerini oynatan biraz çılgın biri yanınıza gelip:)

Meraba!! N'örüyon? Nasılsın? Yardım edeyim mi? Sohbet etmek ister misin?

Sosyal olarak bildiğim neredeyse tek alışkanlık olmuş konuşma tarzı... Telefon klavyesinde yazarak iletişimim iyidir... Yüzyüze değil ama... Kişisel bakımım zayıftır çünkü daha saçlarımı taramayı beceremiyorum... Ayakkabı bağlamayı beceremiyorum. Hâlâ 1. Sınıf yazı çalışmaları yapıyorum çünkü el yazım o kadar kötü ki okunmuyor... Yazmayı hâlâ öğrenmeye çalışıyorum gibi... Bazen geceleri uyurken "anne!!" Diye ağlayıp kendi sesime uyanıyorum...

Durum çok tuhaf... Çok özür dilerim...
"Travmalar insanı büyütür, olgunlaştırır." Derler... Bu travmalar benim zihnimi neden küçültüyor?
Cevapla