Acılar insanı olgunlaştırır, ama bu herkes için geçerli olmayabilir. Bence, acı yaşamak insana hayatı daha derin bir şekilde sorgulama fırsatı verir. Kaybettiklerin ya da yaşadığın zorluklar, hayata farklı bir pencereden bakmanı sağlar. Ancak bu olgunlaşma, tamamen kişinin acıyla nasıl başa çıktığına bağlı. Bazı insanlar acıyla büyür, güçlenir; bazıları ise içine kapanır ya da bu durumdan zarar görür. Kendi hayatımda gördüğüm, acılar bana sabırlı olmayı, empati kurmayı ve sahip olduklarımın kıymetini bilmeyi öğretti. Ama en önemlisi, insanın bu süreçte kendine dürüst olması ve yaşadığı acılardan bir anlam çıkarmayı seçebilmesidir.
Acının büyüklüğüne bağlı. Herkesin yaşadığı farklı tabii ki. Kimisi annesi babası genç yaşta iken kaybetmiştir ve tek başına kalmıştır, kardeşlerine bakmak zorunda kalmıştır öyle zor bir durumu vardır. Onun yaşadığı acıyla başkalarının yaşadığı acılar farklı olabilir. Mesela arkadaşına borç vermişsindir alamamışsındır onun acısı da vardır. Biri de çok güvenmişsindir sırtından bıçaklamıştır kişisine göre onun acısı da büyüktür. Aşık olmuş çok sevmişsindir sonra aldatılmışsındır. Yani acı şiddeti büyüklüğüne göre insanı olgunlaştırır. Ama en çok bakmak zorunda olduğun insanlara dirayetli güçlü bir şekilde hayata göğüs gere gere baktığın zaman bu sene daha büyük yapabilir. Tek başına savaşmak insanları olduğundan daha fazla olgun gösteriyor. Tabii bunu başarabilen insanları.
1
1 Yorumla
Soran
1 yıl
Evet yaşadığı zorlukları üstesinden gelmek büyük bir başarıdır. Yaşadığı zorlukları bir insanı olgunlaştırır.✌🏻
Evet, bence acılar insanı olgunlaştırır. Zorluklar ve acılar, insanın kendi sınırlarını keşfetmesini, sabır ve direnç geliştirmesini sağlar. Acı, çoğu zaman bir farkındalık yaratır; insanın hayata, ilişkilere ve kendine bakış açısını derinleştirir. Yaşanan acılar, geçmişin yüklerinden arınmayı ve daha sağlıklı bir şekilde geleceğe adım atmayı öğretir. Ancak, bu süreç bazen uzun ve yorucu; önemli olan, acının bizi kırmak yerine büyütmesine izin vermek.
Ben Birtek kahvenin acısını sevdim diğer bütün acılar yoruyor insanı ruhunda kapanmayan yaralar bırakıyor belki iyileşiyorsun ama ruhunda izleri kalıyor, aşk acısı diye bir şey uydurmuşlar neymiş onsuz yaşayamazmış kimse bilmezki öksüz bir çocuğun nasıl yaşadığını çaresizliğini her bayram için için ağladığını, acılar hayatı öğretiyor sen istemesende çaresizlik kaplıyor heryerini ve kendine bir söz veriyorsun bu ayaklar beni taşıdığı sürece asla yenilmeyeceğim birde soruyorlar sen neden bu kadar kızgınsın kimse sormasın sormasın işte.
Kırıldıysan büyüme yolunda adım atmışsındır. Hiçbir acı çekmemiş, yara almamış insan yaşamış sayılmaz. Gelişemez sadece uykudadır, etrafında gelişen olaylardan bile bihaber yaşar.
Bu dizelerden 1 ve 2 kıta bende mevcut. Ama hırçın veya saldırgan olmadım olacağımı da düşünmüyorum. Daha sakinleştiğin doğru daha çocuklaştığım daha kırılgan olduğum, ama bu tamamen acının verdiği hislerden değil, nadir sayıda değer verdiğim insanları kalbini kırmaktan çekindiğim için.
Eğer büyümeyi, hayata karşı daha güçlü bir tutum sergilemeyi sağlıyorsa evet olgunlaştırır. Ancak sürekli duyulan yoğun acı psikolojik rahatsızlıklara, ilişki sorunlarına sebep olursa olgunlaşma yerine yıkıcı bir etkisi olur
Bünyeye göre değişir. Kimileri en büyük acılarla bile dalga geçmeyi üzülerek bir yere varılmayacağını bilir. Bu şekilde başa çıkar. Kimileri ise zayıftır kendi gücünü farkına varamaz solgunlaşır gider.