Acı insana farklı bir bakış açısı kazandırır. Göremediklerinizi görür, duyamadıklarınızı duyar, hissedemediklerinizi hissederseniz. Acı, ne kadar da sizden bir şey götürse de yaşamınıza bir anlam katar. Ancak bu anlam, yalnızca görebilene kendini sunar.
Acı dendiğinde akla gelen ilk şey fiziksel acıdır, ancak zihinsel acı gerçeği fizikselden daha şiddetli olabiliyor. Belli bir fiziksel acı limitinden sonra nasırlaşan ayaklar, eller vs. peki ya zihnimiz de nasırlaşıyorsa ve biz buna olgunlaşmak diyorsak? Çektiğimiz her türlü acı izler ve yaralar bırakıyor üzerimizde ister fiziksel ister ruhsal, bir sonraki gelen acı ise zaten uyuşmuş bir yaranın üzerine geliyor, ya daha fazla olduğu için acı limitimizi yükseltiyor ya da aynı veya daha az şiddette olduğu için ilk seferki gibi hissetmiyoruz. Bedenen ve ruhen nasırlaşıyoruz. Acıya şaşırmıyoruz, sebebini sormuyoruz bile sadece ne zaman geçecek nasıl geçecek bunu önemsiyoruz.
Çektiğiniz acı kadar olgunlaşırsınız. Daha büyük acılar çekene kadar yaşadıklarınız sıradan basit gelir bu sebepledir ki başkalarının telaşla karşıladığı durumu siz gayet sükunetle karşılayabilirsiniz. Buna olgunluk denilebilir belki de. Ama tanımadık bir acı yaşarsanız o zaman olgun olan siz, gece yastığa başınızı koyduğunuzda tavanın kaç metrekare olduğunu milim milim ölçersiniz.
"Öldürmeyen acı güçlendirir" diye bir söz vardır yani yaşadığımız her sorun sonrasında ibret mantığıyla öğrendiğimiz çok şey oluyor ve sürekli bilinçli veya bilinçsiz olarak zihnimizde veri oluşuyor tıpkı bilgisayar gibi arşivliyoruz ve başımıza bir olay geldiğinde daha dikkatli olup, üstesinden nasıl gelebileceğimizi daha iyi öğreniyoruz her tekrarında..
Ben bu bilinçaltı işlevini biyolojik bir örnekle bağdaştırıyorum: Bir virüsün vücudumuza bulaştıktan sonra eğer bizi öldürmediyse, bağışıklık sistemimizce o virüs ile ilgili bir veri tabanı oluşturuluyor ve bir zaman sonra o virüs tekrar bize bulaştığında, bu defa hasta olmuyoruz.!
Elbette bu her insanda aynı şekilde yaşanmaz yani her kişinin bağışıklık sistemi aynı olmadığı gibi, manevi olarak yaşadığımız her sorundan sonra ibret almıyoruz ve sonraki zamanlar için tecrübelerimizi geliştirmiyor ve pekiştirmiyoruz...
gerçeklik payı olan bir önermedir. lakin burada acıdan kasıt ne tam olarak. fiziksel acı değil tabii ki. çok büyük bir üzüntü mü? bence pek değil. insana olgunluk katan türden acı, daha çok, sonu zaferle sonuçlanan zorlu mücadelelerle ile ilgili diye düşünüyorum. mesela yokluklar içinden çıkıp, yıllarca mücadele edilerek, çalışarak, zorlanarak, sıkıntı çekerek elde edilmiş maddi güç. ya da ciddi bir hastalığı, uzun ve zorlu bir süreçten sonra yenmek, en dibi gördükten sonra yeniden ayağa kalkmayı başarmış olmaktır insanı olgunlaştıran. ya kayıplar? yenilgiler? işte onlar insanın içinde hiçbir zaman tam iyileşmeyecek yaralar olarak kalır. üzüntüdür onlar, tatsızlık verir insana. tecrübe olurlar lakin olgunlukla çok da ilgisi yok sanırım. tabii bu sadece benim düşüncem.
Yaşanılan acılar zamanla insanı olgunlaştırması insanın kişiliği ile alakalı bir şeydir. her kişi yaşadığı acılar dan ders çıkartıp karşına bir daha acı gelinceye kadar hayatına ders çıkarmış bir şekilde devam ettirirse bu olgunluktur. ama insanın karşısına acı çıktığı zaman her seferinde aynı davranışı yapıp farklı sonuçlar beklerse olgunluk değil bu aptallıktır. yani insanın olgunlaşması demek önceki ne göre daha iyi olması demektir eğer insan eskiye göre Hala aynıysa hala aynı şeyler yaşıyorsa olgunlaşmamış demektir
Acı çeken ve bunun sonucunda ruhen olgunlaşan insan, kendini hesaba çeker, zenginlik derinlik kazanır, insanları daha iyi anlar, sabırlı ve anlayışlı olur. başkalarını suçlamayı bırakır kendini sorgular. zorluklardan yılmaz, vazgeçmez, daha güclu ve daha iyi bir insan olmak icin uğraşır, haddini bilir. güçlü insan iyimserdir, şükretmeyi bilir, duygu/mantık dengesini kurabilir ve hatalarından ders çıkardığı icin de kolay kolay pişman olmaz.
Acılar olgunluğa götüren en hızlı attır demiş Echart. Ama işte bazıları o ata binmeyi öğrenemiyor. güçlendim daha acımasız oldum diye bir cümle olamaz. güçlü insan acımasız olmaz. tam tersi, merhametli olur.🌼
Yaşanılan acılardan ders çıkartıyorsa birey; evet olgulaştırır. Ama o acıdan zerre ders çıkarmamışsa çocuk gibi davranmaya devam eder. Ta ki en büyük acıyı kendi yaşayıp görene kadar.
Büyük bir soru. Yaşanan acıların fazlalığı ile insan tahammülü ve başa çıkmayı öğreniyor. Tabi biraz da şükret sabret mantığı ile gerçekleşiyor. Burda soru ise anlamsız acılar ( insanoğlundan kaynaklanan ayrım , faşizm , tarafcılık gibi...) için de aynı sabrı göstermelimiyiz yoksa duruşumuzu koruyup bu anlamsız acıları yeryüzünde azaltmaya mı çalışmalıyız. Tabi ki bedeli var. Bu bedelin bizi olgunlaştırması daha tercih edilir gibi. Yalnız buna olgunlaşma demek popüler bilimin süsü ben alışmak diyorum.
Evet. Çünkü iyi duyguların zamanla tamamen körelmez ama yontulmaya başlar. İyi duyguların insan secmeye baslar. Kime iyilik yapacagini kimleri hayatinda tutacagini kimleri hayatindan cikartman gerektigini goz ardi edebilecegin ya da etmeyecegin seyleri artik kalbinle degil mantiginla dusunmeye baslarsin. Cunku kalbinle sectiklerin seni yaralamistir. Bu acilar insanda olan olgunlugu ön plana cikarir yani kalbin arkada mantigin önde düşünürsün 🙂
Daha öncede biri bunu sordu acılar insanı olgunlaştırmaz alıştırır asıl seni olgunlaştıran kendini geliştirmek planlı olmak düzenli olmak hayattaki amacını belirlemek ve neyin ne olduğun bilmek evren ve zaman arasında gerçekleşen olayalar hakkında bu arada acı derken ailesel ve ya anne veya babanı kaybettiğindeki yaşadığın tarzda bir acı dan bahsettiği düşünüyorum aşk gerçek değil sonuçta ondan acı duyanlar aptallardır.
İnsan yürümeyi düşe kalka öğrenir. Acıları da acı çektikçe öğrenir. Bir zaman sonra nereden sorun cıkacak anlarsın zaten tecrübe için yaşamak gerekir yaşamak için'de sabır gerekir. Hayattan ders alırsan olgunlaşırsın zaten sana kalmış doğruyu yanlışı bilmek lazım.
Her günü mutlu huzurlu gecmıs hıc acı sıkıntı uzuntu yasamamıs kısılerden olgunluk beklemek guc.. Insanoglu her darbe yedıgınde bır dıkıs atar yuregıne ve oyle bır hale gelırkı usta bır terzı olur cıkar.. Oyle bır hale gelırkı artık kımsenın kendısını uzmesıne ızın vermez cunku tahmın eder sezer onceden olup bıtenı..
Kesinlikle olgunlaştırır, acılar insanı değiştirir, insan değiştikçe farklı bir bakış açısı çıkar ortaya, bakış açısı farkında olmamazı sağlar bazı şeylerin, Acı olgunlaştırır.
Merhaba, evet olgunlaştırır , benim eskiden yaşadıklarımı şu an başkasının yasayıp dert ettiğini görünce artık teselli verir oldum. Herşey gecici , mutluluk ta
Acılarımız yaşadığımız kötü olayların bize tecrübe kazandıran duygusudur kanımca. Edindiğimiz tecrübelerle de hareketlerimiz ve kişiliğimiz oluşur, olgunlaşırız.
Küçükken o kadar olaylar yaşadım, neticesinde olgunlaştım. Abim mesela öyle değildi, herhangi bir kavgada gülerdi, olgunlaşmazdı. Hala da öyle. Bence kişilik ile alakalı.
1
0 Yorumla
Gizli Üye
(25-29)
+1 yıl
Olgunlaştırır tabi ki. Hayata bakış açısını etkiler.
Aşk İlişkileri 
Kadın Emeği 
Gündem 
Dünya Kupası 
Güzellik & Bakım 
Alışveriş & Hediyeler 
Kızlar Bir Adım Öne 
Tatil & Seyahat 
Arabalar 
Astroloji & Burçlar 
Eğitim & Kariyer 
Gamer 
Moda & Stil 
Spor 
Evcil Hayvanlar 
Müzik & Etkinlik 
Kültür & Sanat 
Para & Ekonomi 
Magazin 
Diziler & Filmler 
Cilt Bakım 
Kişilik & Karakter 
Saç Bakım 
Çocuk & Ebeveyn 
Yeme & İçme 
Cinsel Yaşam 
İnternet & Teknoloji 
Ev & Yaşam 
Özel Günler & Hijyen 
Aile & Toplum 
Diyet & Beslenme 
Sağlık 
YKS2026 
Diğer 
