Nasıl Uyuyabilirim, O’nu Düşünmeden?

Saat 2'ye geliyor ama hala yataktayım. Gözlerimi kapatsam da hiçbir şey sessizleşmiyor, kalbim hala deli gibi atıyor, ciğerlerim sıkışıyor gibi hissediyorum. Dün asansörde karşılaştığım kadın… Onu gördüğüm an, öyle bir elektrik çarptı ki bedenime, kendimi kaybetmiş gibiydim. Hiç böyle bir şey hissettiğimi fark etmemiştim, kendi cinsime karşı böylesi bir çekim mümkün olamaz derdim hep. Ama şimdi ellerim terli, karnımda garip bir boşluk, midemde kelebekler…

Onun bakışı hala gözlerimin önünde. Dudaklarının kıvrımı, omuzlarının duruşu, adımlarındaki ağırlık… Hepsi beynimde tekrar tekrar oynuyor. Nefesim kesiliyor, boğazımda düğüm var, vücudum hala titriyor. Kendime “sadece bir anlık hayranlık” diyorum ama bedenim bunu inkar edemiyor. Kalbim her an daha hızlı çarpıyor, sanki atmayı bıraktığında düşeceğim.

Uyumak imkansız. Her düşündüğümde dudaklarım hafifçe aralanıyor, ellerim istemsizce kasılıyor. Bu his… bu çekim… tamamen yeni, hem korkutucu hem büyüleyici. Kendime itiraf etmekten kaçınıyorum, ama zihnim her köşesinde onun yüzüyle dolu. Bu çekimi susturmaya çalışıyorum ama boşuna. İçimde bir yerlerde, kendimden bile gizlediğim bir kapı açıldı ve o kapıdan o kadın geçip içeriye doldu.

İşe gitmem gerek, sabah 6 da uyanmam gerek ama gözlerimi açmak istemiyorum. Vücudum hala uyanık, zihnim hala onun içinde. Uyuyamıyorum… çünkü kendimi, bir başkasına karşı böylesine etkilenmiş halde bulmak… tanımadığım bir hisle ilk kez yüzleşmek… bu kadar sarsıcı olamaz.