Aşk İlişkileri 
Kadın Emeği 
Gündem 
Cinsel Yaşam 
Güzellik & Bakım 
Alışveriş & Hediyeler 
Kızlar Bir Adım Öne 
Tatil & Seyahat 
Arabalar 
Astroloji & Burçlar 
Eğitim & Kariyer 
Gamer 
Moda & Stil 
Spor 
Evcil Hayvanlar 
Müzik & Etkinlik 
Kültür & Sanat 
Para & Ekonomi 
Magazin 
Diziler & Filmler 
Cilt Bakım 
Kişilik & Karakter 
Saç Bakım 
Çocuk & Ebeveyn 
Yeme & İçme 
İnternet & Teknoloji 
Ev & Yaşam 
Özel Günler & Hijyen 
Dünya Kupası 
Aile & Toplum 
Diyet & Beslenme 
Sağlık 
YKS2026 
Diğer 
Ben bu yaşıma kadar özgüveni olmayan ve kendini kanıtlamaya çalışan biriydim ve bu yüzden çok sevdiğim adamı bile kaybettim. Konuşmaya çalıştım insanlarla çok konuştum ama hepsi gitti ya da değersiz hissettirdiler.
Mesajlara aniden döndüm elimden geldiğince hiç bir zaman gurur yapıp da geç cevap vereyim ki değerim bilinsin demedim hiç dayanamadım yine de cevap verdim.
Bana çok kindarsin diyorlar emin olun ben kırıldım fazlasıyla hemde o yüzden insanlardan bir kere nefret edince bir daha ne görmek ne duymak nede konuşmak istemiyorum.
Şimdi ise artık gerçekten o kadar bıktım ki ne konuşmak istiyorum nede bir insana değer vermek !.
Belki böylesi daha iyi.
Artık kimseyi düşünmek ya da yardımcı olmaya çalışmak falan istemiyorum kafam o kadar dolmuş ki kafamı taşıyamıyorum. Her konuda ailemin yanındayım ama ilk yargılayan yine ailem.
Bu hayatta korkularımdan fırsat bulup beni kıran bir ablam var , benim herşeyimi hiç bir şekilde ciddiye almayan bir ailem var inanın ki değmez ben bunu anladım.
Ben o kadar ağır biri ya da zor biri değildim ama artık öyle olacağım kimse umrumda olmayacak kimseyle bağ kurmaya çalışmayacam ve özellikle hiç bir erkeğin beni sevip de baş tacı yapmasını hiç beklemeyecem benden bu kadar...
Mesajlara aniden döndüm elimden geldiğince hiç bir zaman gurur yapıp da geç cevap vereyim ki değerim bilinsin demedim hiç dayanamadım yine de cevap verdim.
Bana çok kindarsin diyorlar emin olun ben kırıldım fazlasıyla hemde o yüzden insanlardan bir kere nefret edince bir daha ne görmek ne duymak nede konuşmak istemiyorum.
Şimdi ise artık gerçekten o kadar bıktım ki ne konuşmak istiyorum nede bir insana değer vermek !.
Belki böylesi daha iyi.
Artık kimseyi düşünmek ya da yardımcı olmaya çalışmak falan istemiyorum kafam o kadar dolmuş ki kafamı taşıyamıyorum. Her konuda ailemin yanındayım ama ilk yargılayan yine ailem.
Bu hayatta korkularımdan fırsat bulup beni kıran bir ablam var , benim herşeyimi hiç bir şekilde ciddiye almayan bir ailem var inanın ki değmez ben bunu anladım.
Ben o kadar ağır biri ya da zor biri değildim ama artık öyle olacağım kimse umrumda olmayacak kimseyle bağ kurmaya çalışmayacam ve özellikle hiç bir erkeğin beni sevip de baş tacı yapmasını hiç beklemeyecem benden bu kadar...
