Hiç kimsenin önceliği olmadım bu beni çok üzüyor yalnızım ne yapmam lazım?

Bilmen gereken bir şeyi itiraf etmek istiyorum.

Senin dedigin şeylerin kat ve kat fazlasını yaptığıma inanıyorum ve bugün yalnızım.

Daha Ergen yaslardayken aynı şeyi bende diyordum, niye nankörlük görüyorum, neden anlaşılmıyorum, karşılık beklemiyordum ki hicbirisine, sadece samimiyet olsun kafiydi benim için.

Tabi her birisinde teker teker samimiyetsizlik gördüm. Zaten duygusal anlamda yoksunluklari yüksek birisiydim. Halendir de farklı sayılmam, sadece pek umursamıyorum, umursamamayi öğrendim.

Zamanla öğrendim ki feda edebileceğin kadarını göze alacak şekilde feda edeceksin. Ancak o zaman senin de gönlün daha az kırılır.

İnsanların çoğundan samimiyet bekleme, o samimiyet gelmeyecek.

Senin beklentim gönlünü ferahlatmak olsun. İşin özünde zaten yaptığımız gönlümüzü sıkan şeyleri çözmek. Bazı adımları atmadan gönlümüz susmaz, neden yapmadın diye bizi hesaba çeker.

Ben cizgimi bozmadım, evet yalnızım ama keskelerim olmadı ve bir şey kaybettigimi düşünmüyorum sende cizgini bozma ama kendinden gerekenden fazlasını kimseye verme, başkalarına muhtaç düşecek kadar fedakâr olma herkese karşı.

En büyük fedakarlığın zamanından olsun, o da kendine karşı.

Zaman değil, emeğin sana gülümser