O kadar yalnızım ki dertleşecek kimsem bile yok ne yapabilirim?

dehşet kötü bir şey yaşadınız diyelim ve bu yaşadığınız şeyden sora eskisi gibi değilsiniz hem arkadaşlarınız özellikle aileniz size çok kötü bir şey yaptı diyelim özellikle anneniz sonra başka bir okula girdiniz o okul girdiğiniz tüm okullardan farklı olarak aşırı mutlu insanların olduğu bir okuldu ve o mutluluk arasında çok mutsuzdunuz o yüzden onlardan nefret ettiniz diyelim ve bunları yaşarken aşırı mutsuzluk olayını hiçkimseniz yoktu olan arkadaşlarınız da sizi dinlemiyordu neden kimse beni dinlemedi neden herkes benden sıkılıyor çünkü öyle bir şey düşünün ki insanlar aynı zamanda sizden sıkılıyor sizden uzaklaşıyor sizle dalga geçiyor hayatım boyunca insanlar beni değersiz hissettirdi benden uzaklaştı benle dalga geçti fakat eski konuşmalarıma baktığımda whatsappta kayıtlı olan aslında her zaman normal olan konuşma benim konuşmammış saygılı dürüst olgun net ve de canayakın ama anlayamadığım bir şekilde ağzımla kuş da tutsam insanlar benden uzaklaşıyor ben mi şanssızım sorunlu bir karakter değilim hiçbir zaman olmadım ama sorunluymuşum gibi duruyorum iyi huylu biriyim kötü davranışlarım yok kötülüğü genelde içimde yaşıyorum öfkeyi de sinirli agresif biri değilim ama insanlar benden kaçıyor çünkü bunalıyorlar fazla samimi olmam fazla canayakın olmam onları bunaltıyor neden çünkü konuşmadığımda da bunalıyorlar ve benden kaçıyorlar ne yaparsam yapayım beni istemiyorlar o yüzden doğru düzgün arkadaşım yok bu dünyanın öbür ucuna gidersem değişir mi acaba bilmiyorum bir yerde bu kadar mutsuz olmak normal mi? insanlar neden insani ilişkileri bu kadar unuttu neden bu kadar ciddi beni anlayacak kimseyi bulamıyorum biraz samimi olunca benle dalga geçiyorlar... benim iyi niyetim ya da canayakınlığım benle dalga geçmen için değil genelde insanlar samimi olur whatsapptan birine yazdığımda bile sıkılıyormuş gibi hissediyorum kimse yok ki rahatça yazacağım kimi bulabilirim ki kimle tanışabilirim çok istiyorum bir sürü arkadaşım olsun hiçbir zaman sosyal bir çevrem olmadı... çünkü benle ilk tanıştığında insanlar önyargılı oluyor tipimle mi alakalı bilmiyorum sırf bu yüzden ben pısırık görünüyorum duruşum bile kambur cidden bakın bir kere üniversitede sunum yapıyorduk sunumda kamera açıktı tahtadan kendimizi görebiliyorduk kendime baktığımda o kadar ucube gibi gözüküyorum ki pısırık öz güvensiz gibi çok üzüldüm o halime çünkü arkadaşım yok ki havalı havalı yürüyebileyim okulda cidden bak olanda çok yakın olmayı seven tipler değil...