Hayatımda tek bir insan bile bırakmadım?

Eskiden çevrem boldu. Arkadaşlarım fazlaydı, kuzenlerimle aram iyiydi. Eski mahalleden arkadaşlarım vardı. Güzel bir çocukluk geçirdim diyebilirim. Büyüdükçe ( özellikle liseden sonra) iyice içime kapanık, utangaç, özgüvensiz oldum. Anksiyetem de vardı küçüklükten beri zaten. Büyüdükçe lise, mahalle arkadaşları, kuzenler vb herkesten koptum. şu an dışarı çıkayım desem çağırabileceğim tek kişi yok. Son 4 5 senede ciddi gergin duruş, az konuşma isteği var. Hayatı dolu yaşamış bıkmış amcalar gibiyim ama hayatı da dolu yaşamadım tabi. Eski halime dönmek istiyorum ama bir yandan da bu yalnızlıktan memnunum, istesem eskisi gibi çevremi kurarım da ne bileyim içimden gelmiyor. Sizce sorunum ne? Her şeye herkese karşı kendimi kanıtlama isteğim var anlamsızca, herkesin beni böyle kabul edip hafiften hayran olmasını istiyorum. Her türlü olumlu olumsuz yorumlarınıza açığım, saygılı biçimde.
Hayatımda tek bir insan bile bırakmadım?
Cevapla