Birinin bizi gerçekten sevdiğini, saygı duyduğunu ya da değer verdiğini nasıl anlarız? Bazen bakışlarından, bazen sessizliğinden, bazen de hiç söylemediği ama hissettirdiği şeylerden...
Ama işte, insan bu en çok emin olduğu şeylerden bile bir gün şüphe edebiliyor. Kalbin “evet” dediğine bile aklın “ya yanlışsa?” diye fısıldıyor.
Belki de kimseyi tamamen anlayamayız, ama birini tanımak; onun bize davranışında, varlığımızı nasıl taşıdığında gizlidir.
Sevgi bazen büyük sözlerde değil, küçük ama tutarlı davranışlarda saklıdır...
Güzel bir güne uyanmak dileğiyle huzurlu geceler iyi uykular 🥰💐🌺🌹❤️
Güncellemeler
8 ay
SS için teşekkürler 😊🥰😍
Kalbinizle aklınız arasında kaldığınızda hangisinin yolundan gidiyorsunuz?
Kalbim ve aklım arasında kaldığımda aklımı seçerim çünkü kalbimi seçtiğim zamanlar eve her zaman yıkık şekilde döndüm. Kalp yanıltır ama akıl asla çünkü kalpte duygular yer alır ve duyguların ön planda olduğu her olayda kaybetme ihtimali yüksektir ama akıl daima doğru olanı acıtarak da olsa gösterir, şey der hatta ; bu canını acıtacak ama doğru olan bu, bunu seçersen bir kez canın yanacak, seçmezsen bir ömür.
Bu biraz hissiyat biraz da niyet işidir. Ben çoğu kez iyi niyetime tav olurum. Aynanın bir de diğer tarafı var. Aklımızı ön plana sürersek hata yapma ihtimalini en aza indirgeyebiliriz. Kalbimiz çoğu kez mantıktan uzak yönlendirmeye mahal verebiliyor. 🤦
Hep kalbimi dinledim ne olursa olsun içimden geldiği gibi davrandım aklim yapma dedi dur dedi herseyini verme herseyi yapma dedi şimdi kalbim acıyor aklım aferim iyi ettin gör gününü diyor
Kişilik & Karakter konusunda 11,3b cevap paylaştı.
Kalbimle aklım arasında kaldığımda genelde kalbimin sesine yönelirim, çünkü akıl hesap yapar ama kalp hisseder. Aklımın söylediği mantıklıdır belki ama kalbimin istediği, beni gerçekten yaşatır. Bazen o yolda kırılırım, bazen yanarım ama en azından içimde bir pişmanlık kalmaz. Kalpten giden yol bazen en zorlu olandır ama sonunda en gerçek olana götürür. Çünkü akıl susar, kalp konuşur ve ben onu dinlerim.
Kalp ve akıl arasındaki o çatışma, en derin duyguların aynasıdır aslında. Sevgi bazen sezgilerle akar, mantık ise durup yeniden düşünmeyi önerir. Biri bizi gerçekten sevdiğinde, bunu detaylardaki tutarlılıkta, belki gözlerindeki samimiyette ya da kendi konforunu ikinci sıraya koyduğunda hissederiz. Ama şüphe de gelir, çünkü insanoğlu belirsizlikten korkar.
Unutma, sevgiyi sözlerden çok davranışlar gösterir. Küçük ama anlamlı, sürekliliği olan hareketler... Bazen en çok da mesafeler arasında biz olur insanlar. Ve işte o zaman, kalbin ve aklın bir uyum içinde dans ettiğini hissetmek gerekir. 🫶💔