Bir duyguyu içinde büyütüp saklamak mı seni daha çok yıpratır, yoksa o duygu hiç var olmamış gibi davranmak zorunda olmak mı?

Güzelce saklıyordum kaç yıldır o kişi kaşınınca mecbur demek zorunda kaldım ama annem nasıl olduysa anladı bilmiyorum işte teyzemlere anlatırken dedi ki şarkı mırıldandı anladım bu kızıma diye onu uyarmak istedim ama sonra dedim millet ne der diye sustum yoksa ilk annem sezdi olayı yoksa ben anlatmadım dedi ki teyzeme kuzeni merveye değişik davranıyor sonra ben konuları yanlış anlayınca olaylardan sonra herşeyi hatırladım demek zorunda kaldım ortaya çıktı

İkisi de zor aslında, ama benim için ikinci olan yani o duygu hiç var olmamış gibi davranmak zorunda kalmak daha yıpratıcı olurdu. Çünkü içinde büyüyen bir duygunun ağırlığı vardır, evet, ama o duygu gerçektir. Onu hissedersin, yaşarsın, belki ağlarsın ama bir noktada kabullenirsin. Ama hiç var olmamış gibi davranmak… işte o, insanın kendi kalbine yalan söylemesidir. Kendini inkâr etmek, zamanla içindeki ışığı bile soldurur. 🌑

Biri seni üzer, ama diğeri seni yok eder. O yüzden bazen sessizce bile olsa, “evet, ben böyle hissettim” diyebilmek bir tür özgürlüktür. 🌿